Του Δημήτρη Ελέα
Ο Στέφανος Κασσελάκης έχει τον αέρα της Αμερικής και του Αμερικανού. Στο ελληνικό φαντασιακό ακόμη παίζει ρόλο, αυτό που έλεγαν για χρόνια στην Ελλάδα “έρχεται ο θείος από την Αμερική” και το, “η θεία από το Σικάγο”. Και το φαντασιακό δεν έχει αστυνομία μνήμης, όπως έχει η “Αριστερά της ήττας”, λόγω των ατελείωτων συντροφικών μαχαιρωμάτων και υπονομεύσεων.
Ο Κασσελάκης είναι ένα φαινόμενο εν εξελίξει, με θετικό πρόσημο πολιτικής ισχύος. Σε μία εποχή μεταπολιτικής και μεταλήθειας, δείχνει πως η πολιτική και η αλήθεια έχουν ακόμα αξία. Εκπέμπει αισιοδοξία και ελπίδα σε μία κοινωνία που έχει απογοητευτεί από την οικονομική, πολιτική και πνευματική ελίτ. Στην αρχή της εμφάνισής του όλοι παραμιλούσαν: Ποιος είναι ο Κασσελάκης; Όχι όμως και η Ομογένεια που τον ήξερε.
Από την έκπληξη και την αμηχανία μέσα στα κομματικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, στην αυτόματη αποδοχή της ελληνικής κοινωνίας – μια αποδοχή χωρίς προηγούμενο – και, δειλά-δειλά, στην αποδοχή από σημαίνοντα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (Ευάγγελος Αποστολάκης, Γιώργος Τσίπρας, Θεoδώρα Τζάκρη, Πέτρος Παππάς, Ελένη Αυλωνίτου), μεσολάβησαν, μόλις λίγες ημέρες.
