Του Διονύση Τεμπονέρα
Η διπλή εκλογική ήττα του καλοκαιριού, η αιφνιδιαστική παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα και η ανορθόδοξη εκλογή της νέας ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, πριν την διεξαγωγή του εκτάκτου συνεδρίου, έφερε στην επιφάνεια υπαρκτές παθογένειες, που προϋπήρχαν εδώ και αρκετά χρόνια στον πολιτικό σχηματισμό.
Το ασαφές ιδεολογικοπολιτικό στίγμα, η αδυναμία κοινωνικής διασύνδεσης, το οργανωτικό έλλειμα αλλά και το κλείσιμο ενός ιστορικού πολιτικού κύκλου, είναι μερικοί μόνο από τους παράγοντες, που συνετέλεσαν στην ήττα των εκλογών και ανέδειξαν την ανάγκη για μια ιδεολογική, προγραμματική και οργανωτική επανεκκίνηση του φορέα.
Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ επιχειρεί ένα άλμα στο κενό. Οι θετικές(και αρνητικές) εμπειρίες της προηγούμενης περιόδου αποτελούν τον «οδικό χάρτη» για την επόμενη μέρα.
Η περίοδος 2012-2015 κατά την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ εμπλουτίζεται από την ριζοσπαστικικοποιημένη κοινωνική κινητικότητα, επαναφέρει την ανάγκη, σε μια άλλη εποχή, ο φορέας να ακούσει την αγωνία της πλατιάς πλειοψηφίας, που αντιμετωπίζει διαδοχικές κρίσεις( κρίση οικονομική, θεσμική, αξιών). Η σχέση με τα κινήματα πρέπει να είναι συνεχής και αλληλοτροφοδοτούμενη.
Η κυβερνητική περίοδος 2015-2019 επίσης ανέδειξε παρά τα λάθη και τις παραλείψεις, ότι η Αριστερά και ξέρει και μπορεί να κυβερνήσει και μάλιστα σε εξαιρετικά ανώμαλες περιόδους. Αναδείχθηκε επίσης η δυνατότητα σημαντικών παρεμβάσεων στο κράτος και στους θεσμούς που οδηγούν σε περισσότερη δημοκρατία, σε ενδυνάμωση του κοινωνικού κράτους, σε στήριξη των αδυνάμων κλπ.
Η αντιπολιτευτική περίοδος 2019-2023 έφερε στο φως αρκετές αδυναμίες, που απέδειξαν, ότι εσφαλμένο ορισμένοι νόμιζαν, ότι ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας είναι δεδομένος σύμμαχος. Όταν δεν αφουγκράζεσαι τις κοινωνικές διεργασίες, προφανώς εξάγεις λανθασμένα συμπεράσματα.
Φτάνοντας στην διαδικασία της προεδρικής εκλογής, ακούστηκαν χαρακτηρισμοί και λεκτικές υπερβολές, που ξεπερνούν τα όρια, αλλά αποκρύπτουν και τις βαριές μας πολιτικές ευθύνες.
Είναι εύκολοι αλλά και τελικά ανέξοδοι οι ισχυρισμοί για «φυτευτούς», προδότες και υπονομευτές, όταν αρνούμαστε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη.
Ο χώρος και ο χρόνος μέσα στον οποίο συμβαίνουν τεκτονικές αλλαγές σε παγκόσμιο επίπεδο απαιτούν επεξεργασίες, συζήτηση, συλλογικότητα και δημοκρατία μέσα στο κόμμα. Για να προκύψουν οι απαντήσεις χρειάζεται ένα συνέδριο σύνθεσης και υπέρβασης, αυτοκριτικής και προοπτικής για να οριστούν οι σταθερές του μέλλοντος. Απαιτείται ένα συνέδριο επανεκκίνησης όχι για να λυθούν οι εσωκομματικές διαφορές, που λίγο αφορούν την κοινωνία, αλλά για να μπει το πολιτικό πλαίσιο και να φύγουμε μπροστά.
Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πρόσφατα εξέλεξαν κατά πλειοψηφία τον Στέφανο Κασσελάκη στην ηγεσία του κόμματος και η απόφαση πρέπει να γίνει σεβαστή από όλους. Αυτό αποφάσισαν άλλωστε τα μέλη, που είναι οι μόνοι ιδιοκτήτες του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Φυσικά κανείς δεν λαμβάνει λευκή εξουσιοδότηση και επιταγή. Την ενότητά μας και την μετέπειτα πορεία μας, οφείλουμε να την σφυρηλατήσουμε καθημερινά σε ιδεολογική, προγραμματική και οργανωτική βάση και όχι σε αόριστους και απροσδιόριστους μέσους όρους με συλλογικές διαδικασίες, με κομματικότητα, με δημοκρατικά ειλημμένες αποφάσεις και να τις υπηρετήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις.
(Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι μέλος Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ)
