Προφανώς η γελοιότητα δεν έχει όρια όταν δυστυχώς η λογική έχει σύνορα και μάλιστα ορατά. Αυτά που τη διαχωρίζουν από την τρέλα και την αμετροέπεια. Στη σημερινή Τουρκία, όπου κυριαρχεί η τουρκομπαρόκ υπερβολή σε συνδυασμό με τον ισλαμικό φανατισμό και τον επιθετικό εθνικισμό της Γαλάζιας Πατρίδας, ακόμα και οι θεατρικές παραστάσεις λειτουργούν προπαγανδιστικά, όπως στο Ιράν ή τη Βόρεια Κορέα, για την ανάδειξη του υπέρτατου ηγέτη, δηλαδή του Ταγίπ Ερντογάν.
Τα δρώμενα θυμίζουν ακόμα και τις αλήστου μνήμης εκδηλώσεις προσωπολατρίας την περίοδο Τσαουσέσκου στη Ρωμυλία ή του Στάλιν στη Σοβιετική Ένωση, αλλά -γιατί να το κρύψουμε άλλωστε- και του Μάο Τσε Τουνγκ στην εποχή της Πολιτιστικής Επανάστασης.
Ανάλογου τύπου ήταν και η θεατρική παράσταση που στήθηκε για να εξυμνήσει δήθεν τάχα μου τον Μωάμεθ τον Πορθητή, αφού στην πραγματικότητα το όλο σενάριο αποσκοπούσε στην επίδειξη λατρείας προς το πρόσωπο του Ταγίπ Ερντογάν.
Έτσι ο ταλαίπωρος πρωταγωνιστής επιχειρεί να συνδέσει ιστορικά με μία σουρεαλιστική χρονική πιρουέτα τον Μωάμεθ τον Πορθητή, ο οποίος δίνει τα κλειδιά της Αγίας Σοφίας στον σημερινό πρόεδρο της Τουρκίας.
Έτσι το παιδάκι από τις φτωχογειτονιές που πουλούσε κουλούρια στις κερκίδες του σταδίου της Φενερμπαχτσέ γίνεται, μέσω των θεατρινισμών, επικυρίαρχη φιγούρα της ιστορίας της Τουρκίας αφού, όπως το θέλει ο σεναριογράφος, ο ηθοποιός που ενσαρκώνει τον Μωάμεθ τον Β’ παραδίδει τα κλειδιά της ιστορίας στον εμφανιζόμενο ως ιδεολογικό διάδοχό του, τον Ερντογάν.
Εδώ οι θεατές θα έπρεπε να κλαίνε από τα γέλια, αλλά δυστυχώς αυτά τα πράγματα στη Τουρκία είναι πολύ σοβαρά. Το έχουν νιώσει στο πετσί τους οι εκατοντάδες δημοσιογράφοι, διανοούμενοι και εκπρόσωποι του νόμου και της συνταγματικής τάξης, καθώς και πολιτικοί ή στρατιωτικοί και απλοί πολίτες που αντιτάχθηκαν στη νέα τάξη πραγμάτων του Ερντογανισμού.
Μπορεί εμείς στη Δύση να κλαίμε όντως από τα γέλια μπροστά σε αυτές τις γελοιότητες και τους θεατρινισμούς κατωτάτου επιπέδου, όμως στην Τουρκία οι άνθρωποι που εναντιώνονται στην πολιτική Ερντογάν καταλήγουν στις φυλακές ή αυτοεξορίζονται για να μπορέσουν να ζήσουν έστω κάποιες στιγμές ελευθερίας μακριά από τη χώρα τους, τις δουλειές και τις οικογένειές τους.
