Του Θανάση Καρτερού
Ώστε δείλιασε ο Αποστολάκης, ε; Μπράβο, κύριε Μητσοτάκη. Ξεπεράσατε κάθε προσδοκία δειλίας. Διότι:
Πολιτικά δειλός είναι εκείνος που, αντί να αναλάβει ακέραια την ευθύνη για τις εκατόμβες της πανδημίας, τη φορτώνει στις συνθήκες, στην αντιπολίτευση, στους πολίτες, στους αντιεμβολιαστές και τελικά στον ίδιο τον υπουργό του. Τον οποίο στέλνει για τουρισμό.
Πολιτικά δειλός είναι εκείνος που, αντί να αναλάβει ακέραια την ευθύνη για τις φωτιές, τη φορτώνει -πάλι!- στις συνθήκες, στους χαζούς που ζητούν ελικόπτερα, στην αντιπολίτευση και τελικά στον υπουργό που ο ίδιος διάλεξε και στήριζε ως φύλακα της ασφάλειας του πολίτη. Τον οποίο τιμωρεί με εξοστρακισμό.
Πολιτικά δειλός είναι εκείνος που, αντί να σκύψει πάνω από την ανάγκη για κάποιες συναινέσεις, μπροστά στην κλιματική κρίση και τα αποτελέσματά της, μετατρέπει τη συναίνεση σε ένεση αποκατάστασης της επιδερμίδας του. Και αναζητεί ανθρώπους που έχουν υπηρετήσει τη δική μας πατρίδα για να υπηρετήσουν τη δική του παρτίδα.
Πολιτικά δειλός είναι εκείνος που, αντί να προτάξει την υγεία των ανθρώπων, προτάσσει τη δική του πολιτική καλοπέραση. Και διορίζει έναν ακροδεξιό υπουργό όχι για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του φόβου για τα εμβόλια, αλλά για να κερδοσκοπήσει σ’ αυτόν. Να κρατήσει στο «μαντρί» ψεκασμένους και φοβισμένους. Εκτός πια κι αν πιστεύει κανείς ότι ο Πλεύρης αναβαθμίστηκε για να μας σώσει.
Πολιτικά δειλός είναι εκείνος που θυσιάζει ανθρώπους, αρχές, αξίες στην εικόνα του. Αυτή έχει ως οδηγό, κριτήριο σχηματισμών και ανασχηματισμών, υπέρτατο αγαθό. Δεν τον νοιάζει αν η πανδημία καλπάζει, η Υγεία αναστενάζει, η Παιδεία σχολάζει, η αδικία φωνάζει. Τον νοιάζει ο πολιτικός του εαυτούλης -φάρος πάνω από τις κινήσεις του και σκιάχτρο πάνω από μας.
Πολιτικά δειλός είναι εκείνος που στις 12 το μεσημέρι ανυμνεί για τις υπηρεσίες και το ήθος του έναν αφοσιωμένο υπηρέτη της πατρίδας και στη 1 μετά το μεσημέρι συκοφαντεί τον ίδιο ως δειλό. Επειδή στην ώρα που μεσολάβησε είχε τη γενναιότητα να πει όχι στην πολιτική του εξαγορά και στην εκούσια μετατροπή του σε μαριονέτα.
Πολιτικά δειλός τόσο ώστε η ηγεσία του να αποτελεί δημόσιο κίνδυνο. Τώρα που όλοι το ξέρουν, ας αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους…
