Του Κώστα Πρώιμου
Αν και μάλλον δεν θα προλάβεις, διότι γνωρίζω πως για μεγάλο χρονικό διάστημα βρίσκεσαι στα αγαπημένα σου Δολιανά Αρκαδίας.
Γραμματέας Νέας Γενιάς υπήρξες στα νιάτα σου. Με αέναους διώκτες τους Μητσοτάκηδες. Αρκετά έξυπνος και δικτυωμένος ώστε να μην μπορέσουν ποτέ να σου καταλογίσουν αδίκως το παραμικρό. Το χεις ρίξει στο τάβλι στο γνωστό καφενείο του χωριού αλλά δεν παύεις ούτε στιγμή να οραματίζεσαι έναν νέο Ανδρέα στο πρόσωπο του δοκιμασμένου Αλέξη Τσίπρα. Κάτι θα ξέρεις εσύ… Εξάλλου δεν κρύβεσαι, το διατυμπανίζεις στους θαμώνες και τους φιλοξενούμενους σου κατά καιρούς.
Κώστα, σήμερα είναι η επέτειος του Πολυτεχνείου, δεν ξέρω αν εκεί ψηλά στα Δολιανά φτάνουν ακόμη οι φωνές και τα ουρλιαχτά των συμφοιτητών σου. Δεν ξέρω αν θυμάσαι τίποτα από κείνη την φρικιαστική νύχτα που ένα άρμα μάχης πληρωμένο από το υστέρημα του ελληνικού λαού σκότωνε τα παιδιά του. Εσείς άοπλοι δεν μασήσατε και βάλατε τα στήθη της δημοκρατίας μπροστά απέναντι σε έναν οργανωμένο στρατό και φάγατε τις σφαίρες του μίσους και του διχασμού. Πέρασα και εγώ από εκεί κοντά σας Κώστα. Αγέννητος βέβαια, στην κοιλιά της μάνας μου που, ως αγνή και ρομαντική παιδούλα σχεδόν δημοκρατικά αφελής τολμώ να ισχυριστώ, σουλατσάριζε εγκυμονούσα για συμπαράσταση πλησίον του Πολυτεχνείου, μόλις στο δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας της με τις σφαίρες των ελεύθερων σκοπευτών-καθαρμάτων να σφυρίζουν γύρω της σαν δαιμονισμένες.
Κώστα, αλήθεια, προλαβαίνεις αν θέλεις, πάρε τηλέφωνο και τους υπόλοιπους αν και δεν θα τους βρεις όλους, μπείτε στην πρώτη σειρά της πορείας και στείλτε βροντερό μήνυμα στη λαίλαπα του χειρότερου Μητσοτακισμού, που στήνει τα δικά του πολυάριθμα επικοινωνιακά άρματα μάχης σε κάθε σπίτι, σε κάθε γειτονιά. Που εξαγοράζει με δημόσιο χρήμα απάτριδες παλαμακιστές, που εξοπλίζει με σφαίρες λάσπης και διαβολής αμέτρητες διαβολικές πένες που δολοφονούν ανενδοίαστα ότι κινείται σε διαφορετική ιδεολογία, που φορώντας δημοσιογραφικές κουκούλες σταυρώνουν όσους διαφορετικούς χαρακτήρες. Που παρουσιάζουν αριστοτεχνικά το άσπρο – μαύρο… Που “ψήνουν” με απύθμενο θράσος τον κοσμάκη ότι δικαιούται μόνο οικονομική και πνευματική εξαθλίωση.
Που θα πρέπει να είμαστε υπερήφανοι επιστρέφοντας στον Μεσαίωνα. Άντε Κώστα μην το σκέφτεσαι, του χρόνου ίσως να είναι πολύ αργά…
