Διαβάστε το άρθρο του Γιώργου Λακόπουλου που δημοσιεύτηκε στο ieidiseis.gr:
Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι το κεντρικό πρόσωπο σε δυο επεισόδια παγίδευσης τηλεφώνου. Του δικού του. Η μια δεν καρποφόρησε – και συνεπώς δεν τον παρακολουθούσαν με το Predator. Η άλλη ήταν η παρακολούθηση της ΕΥΠ. Είναι δουλειά του «συστήματος Μητσοτάκη» και το υλικό της αγνοείται. Ο Ανδρουλάκης γνωρίζει για ποιον λόγο τον παρακολουθούσαν επί τρεις μήνες, αλλά δεν το λέει. Ίσως για να αποφύγει εσωκομματική κρίση.
Σε αυτήν την περιπέτεια, η Δημοκρατική Παράταξη – και όχι μόνο – του συμπαραστάθηκε. Κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ασφαλώς κέρδισε συμπάθειες ως θύμα μιας αντιδημοκρατικής πλεκτάνης. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, δεν προκύπτει ότι αυτή η υπόθεση τον κατέστησε πρωθυπουργήσιμο. Ότι, δηλαδή, το κόμμα του μπορεί να πάρει την πρώτη θέση στις εκλογές.
Δεν είναι, λοιπόν, δείγμα σοβαρότητας και αξιοπιστίας να εμφανίζεται έτοιμος να ζητήσει τη λαϊκή εντολή για να κυβερνήσει. Στην πρόσφατη συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είπε στους δημοσιογράφους, Γιώργο Παπαδάκη και Μαρία Αναστασόπουλου, επί λέξει: «Έχω μία πορεία και θεωρώ ότι η χώρα θα έχει πολύ καλύτερη τύχη με έναν πρωθυπουργό που έχει ευρωπαϊκή εμπειρία, που σέβεται τους θεσμούς, που είναι βαθιά δημοκράτης και δεν έχει παίξει με την εγχώρια ολιγαρχία. Αυτό εκπροσωπώ …Θα καταθέσω στη ΔΕΘ ένα πρόγραμμα σοσιαλδημοκρατικό και βάσει αυτού του προγράμματος θα ζητήσω από τον ελληνικό λαό ισχυρή εντολή… Θα καταθέσουμε ένα πρόγραμμα, ανθρώπινο δυναμικό αξιόπιστο και ζητώ ισχυρή εντολή και για μένα τον ίδιο».
Εκτίμησε, μάλιστα, ότι αν πάρει αυτή την εντολή «από την πρώτη Κυριακή θα έχουμε σταθερότητα, ισχυρή κυβέρνηση με πρόγραμμα, συνέπεια, ευθύνη, και ήθος και όχι πρωθυπουργούς που τους ενδιαφέρει μόνο η καρέκλα ή πώς θα βγουν τα παιδιά τους πρωθυπουργοί».
Το παράδοξο είναι ότι η προσδοκώμενη, από τον ίδιο, εκλογική επίδοση που θα τον οδηγήσει στην πρωθυπουργία, προκύπτει από τις… δημοσκοπήσεις: «Το ίδιο είναι να πηγαίνεις από το 8 στο 15 και το ίδιο από το 40 στο 28 και το 31 στο 24;».
Προφανώς κάτι δεν αντιλαμβάνεται. Οι επιδόσεις του κόμματος του έχουν καταγραφεί, το 2019, στο 8% με επικεφαλής τη Φώφη Γεννηματά.
Επί των ημερών του υπάρχει μια δημοσκοπικη τάση να ενισχυθεί κάπως αυτό το ποσοστό, αν και στην πραγματική κάλπη δεν φαίνεται εύκολο με τις αδυναμίες που έχει το ΠΑΣΟΚ – αλλά και ο ίδιος ως επικεφαλής. Ειδικά στο πολωτικό κλίμα που διαμορφώνεται μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ.
Τα τελευταία γεγονότα τον υποχρέωσαν να εγκαταλείψει την λανθασμένη πολιτική των ίσων αποστάσεων έναντι των δυο μεγάλων κομμάτων και να διεκδικεί με καλές προϋποθέσεις σημαντικό ρολό στην ενδεχόμενη προοδευτική κυβέρνηση.
Αυτή η κυβέρνηση θα έχει επικεφαλής τον Αλέξη Τσιπρα, γιατί απλούστατα ο ΣΎΡΙΖΑ είναι η μεγαλύτερη δύναμη στη Δημοκρατική Παράταξη και όλα δείχνουν ότι θα βγει από την κάλπη ισχυρότερος από τον Ανδρουλάκη, ενώ η επιδίωξη του για τη πρώτη θέση είναι λογική και εφικτή.
Η κατάθεση της πρωθυπουργικής φιλοδοξίας του προέδρου του ΠΑΣΟΚ μπορεί να είναι θεμιτή, αλλά είναι παράλογη και δείχνει ότι αεροβατεί. Μόνο μειδιάματα – αν όχι και ανησυχία στους φίλους του – μπορεί να προκαλεί η δήλωση ότι παει για πρωθυπουργός.
Έτσι υπονομεύει την προοπτική της κυβερνητικής αλλαγής και ρίχνει νερό στον μύλο του Μητσοτάκη, που θα ήθελε να έχει ως ανταγωνιστή για την πρωθυπουργία τον άκαπνο ευρωβουλευτή με την ολιγόμηνη θητεία στην ηγεσία ενός μικρού σχετικά κόμματος, με εμφανή εσωτερικά προβλήματα, που ισως απολήξουν σε, νέα, διάσπαση.
Κάποιος, λοιπόν, να εξηγήσει στον προεδρο του ΠΑΣΟΚ ότι πρέπει να αφήσει στην άκρη το καλάμι και να συντονιστεί με τις λοιπές προοδευτικές συνάγεις στον αγώνα για την απομάκρυνση της Δεξιάς του Μητσοτάκη. Τα υπόλοιπα θα τα αποφασίσει ο ξενοδόχος.
Εμφανιζόμενος ως υποψήφιος πρωθυπουργός, εκτίθεται όσο και ο Βελόπουλος που -επίσης- δηλώνει υποψήφιος για την πρωθυπουργία «για να σωθεί ο τόπος».
Υ.Γ.: Στη συνέντευξη, ο Νίκος Ανδρουλακης είπε σε μια αποστροφή του λόγου του: «Εγώ που κάθομαι στην καρέκλα του Παπανδρέου θα μπω στο παιχνίδι της οικογένειας Μητσοτάκη;». Κόψε κάτι, αρχηγέ! Δεν κάθεται στην καρέκλα του Παπανδρέου. Αυτό τουλάχιστον θα όφειλε να το αντιλαμβάνεται. Στην καρέκλα όσων – προκατόχων του – έχουν εναντιωθεί στον Παπανδρέου ίσως…
