Του Δρ Ευάγγελου Στεργιούλη
Μετά τις δολοφονίες των Ισαάκ και Σολωμού, τις τουρκικές έρευνες εντός των κυπριακών χωρικών υδάτων, το άνοιγμα της περίκλειστης πόλης των Βαρωσίων, φθάσαμε να παρακολουθούμε άναυδοι τις τουρκικές μπουλντόζες να εκτελούν κατασκευαστικές εργασίες στην πράσινη ζώνη και να επιτίθενται σε οχήματα και κυανόκρανους του ΟΗΕ.
Και η αντίδραση της διεθνούς κοινότητας περιορίστηκε ως συνήθως σε κάποιες καταγγελίες, χωρίς βέβαια να ανακοινωθεί καμία απολύτως κύρωση. Μάλιστα, στην ανακοίνωση της Ειρηνευτικής Δύναμης ότι οι επιθέσεις εναντίον του προσωπικού της αποτελούν σοβαρά εγκλήματα, παρενέβη ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες και τροποποίησε την εν λόγω ανακοίνωση, έτσι ώστε να καταστεί ηπιότερη για την Τουρκία.
Δυστυχώς, η διεθνής κοινότητα δείχνει τελευταία εμφανώς τις προθέσεις της για το μέλλον του κυπριακού ζητήματος. Αρκετές χώρες του δυτικού κόσμου προχωρούν στο άνοιγμα γραφείων στα κατεχόμενα παρέχοντας προξενικές υπηρεσίες, με το Γερμανικό γραφείο να πρωτοστατεί έχοντας αναλάβει και την εξυπηρέτηση αιτημάτων και από άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως Νορβηγία, Λουξεμβούργο, Βέλγιο, Δανία, Ολλανδία και Ισλανδία.
Προσφάτως, ακολούθησε και η Ρωσία με την επίσημη ανακοίνωση της Ρωσικής Πρεσβείας στην Κύπρο ότι προσεχώς θα παρέχει προξενικές υπηρεσίες στα κατεχόμενα – τα οποία μάλιστα ονομάζει ως βόρειο τμήμα του νησιού αποφεύγοντας τον όρο κατεχόμενα – γεγονός που αναμφισβήτητα σχετίζεται με τη στάση της Ελλάδας στην καταδίκη της ρωσικής εισβολής και στην αποστολή οπλισμού στην Ουκρανία.
Είναι βέβαιο λοιπόν ότι τέτοιες ενέργειες στο χώρο της διεθνούς διπλωματίας συμβάλλουν, προϊόντος του χρόνου, στη σταδιακή «νομιμοποίηση» της τουρκικής εισβολής και κατοχής του βορείου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ειδικά μάλιστα όταν ολοένα και περισσότερο απουσιάζουν συντονισμένες δράσεις από ελληνικής και κυπριακής πλευράς.
Η τουρκική αναθεωρητική πολιτική εξελίσσεται επι τη βάσει ενός σταθερού στρατηγικού σχεδιασμού, που δείχνει ότι δεν αφήνει κανένα απολύτως περιθώριο για την επανασύσταση μιας ενιαίας και ανεξάρτητης κυπριακής κρατικής οντότητας. Και οι εξελίξεις στη Μεγαλόνησο από το 1974 με το γνωστό «η Κύπρος κείται μακράν» μέχρι και σήμερα, διαμορφώνουν σταδιακά μία φαινομενικά μη αναστρέψιμη κατάσταση του κυπριακού ζητήματος και η de jure διχοτόμηση της προβάλλει ολοένα και περισσότερο πιθανή στο απώτερο μέλλον.
