Η τετραετία ως «πολιορκητικός κριός» για τον έλεγχο του Αρείου Πάγου και τη διανομή των τελευταίων 12 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης – Το Μαξίμου ποντάρει στην αποπολιτικοποίηση της τραγωδίας των Τεμπών και τη φθορά της Μαρίας Καρυστιανού – Η ΔΕΘ του 2026 ως το τελευταίο καταφύγιο υποσχέσεων πριν από την αναμέτρηση
Γράφει η Αίθρα Χόφμαν
Η εμμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην εξάντληση της τετραετίας μέχρι τον Μάρτιο του 2027 δεν αποτελεί δείγμα θεσμικής ευαισθησίας, αλλά μια ψυχρή στρατηγική επιλογή ελέγχου των πόρων. Το Ταμείο Ανάκαμψης, που λήγει τον Αύγουστο του 2026, παραμένει το απόλυτο «καύσιμο» για τη συντήρηση του κυβερνητικού μηχανισμού. Με περίπου 12 δισεκατομμύρια ευρώ να εκκρεμούν προς διανομή, ο Πρωθυπουργός αρνείται να παραδώσει τα κλειδιά του ταμείου, επιλέγοντας να χρησιμοποιήσει τα κονδύλια αυτά για την υπογραφή συμβάσεων και την ολοκλήρωση έργων που εξυπηρετούν συγκεκριμένες ισορροπίες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τακτικής είναι η πρόσφατη υπογραφή για το τμήμα Κίσσαμος – Χανιά του ΒΟΑΚ, ύψους 200 εκατομμυρίων ευρώ. Πρόκειται για μια διαδικασία «τελευταίου ευρώ», όπου η κυβέρνηση σπεύδει να κλειδώσει συμφωνίες και αναθέσεις πριν η λαϊκή ετυμηγορία θέσει σε κίνδυνο τον σχεδιασμό της. Το αφήγημα της σταθερότητας χρησιμοποιείται ως προπέτασμα καπνού για την πλήρη εξάντληση της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης, την ώρα που οι πολίτες πιέζονται από την ακρίβεια και την υποβάθμιση των δημόσιων υποδομών.
Η θεσμική θωράκιση και η «ταφή» των ευθυνών
Ένας από τους πλέον αμφιλεγόμενους λόγους της καθυστέρησης των εκλογών είναι η επερχόμενη αλλαγή φρουράς στον Άρειο Πάγο. Τον Ιούνιο του 2026, η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα κληθεί να ορίσει τη νέα ηγεσία του Ανώτατου Δικαστηρίου, διασφαλίζοντας έναν έλεγχο που κρίνεται απαραίτητος για τη διαχείριση κρίσιμων δικογραφιών. Η προσπάθεια αυτή συνδέεται άμεσα με την ελπίδα του Μεγάρου Μαξίμου ότι η δυναμική της Μαρίας Καρυστιανού και του κινήματος για τα Τέμπη θα έχει «ξεφουσκώσει» μέχρι το 2027.
Ο Πρωθυπουργός ποντάρει στη λήθη και στη φθορά που φέρνει ο χρόνος, θεωρώντας ότι οι κοινωνικές αντιδράσεις θα ατονήσουν όσο πλησιάζουμε στο τέλος της θητείας του. Η στρατηγική του Μαξίμου στοχεύει στην απομόνωση των φωνών που ζητούν δικαιοσύνη, ενώ ταυτόχρονα οικοδομεί ένα θεσμικό «τείχος» προστασίας μέσω των διορισμών στη Δικαιοσύνη. Η κυνική αυτή προσέγγιση δείχνει ότι η παραμονή στην εξουσία δεν αφορά το μέλλον της χώρας, αλλά την αυτοπροστασία ενός συστήματος που φοβάται τις «στραβές» σε δικαστικό επίπεδο.
Οδικός Χάρτης της Επικοινωνιακής Αντεπίθεσης
Αύγουστος 2026: Το τέλος του οικονομικού εργαλείου Με τη λήξη του Ταμείου Ανάκαμψης, η κυβέρνηση θα έχει διοχετεύσει το σύνολο των πόρων. Η τακτική «μέχρι την τελευταία ημέρα» ολοκληρώνεται, αφήνοντας πίσω της ένα τοπίο δεσμευμένων κονδυλίων που θα είναι δύσκολο να ανατραπεί από μια επόμενη κυβέρνηση.
Σεπτέμβριος 2026: Η ΔΕΘ των τελευταίων υποσχέσεων Η παρουσία του Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη το 2026 θα αποτελέσει το αποκορύφωμα της παροχολογίας. Με το βλέμμα στις κάλπες του Μαρτίου, ο Πρωθυπουργός αναμένεται να εξαγγείλει μέτρα-ανάχωμα, προσπαθώντας να εξαγοράσει την κοινωνική ειρήνη και να κρύψει τις δομικές αποτυχίες της πολιτικής του πίεσης προς τα μεσαία στρώματα.
Μάρτιος 2027: Η αναζήτηση σωσίβιου Η χώρα θα οδηγηθεί στις κάλπες στην εκπνοή της τετραετίας, με τον Πρωθυπουργό να αναζητά απεγνωσμένα σωσίβιο για μια νέα θητεία. Η στρατηγική του ελέγχου των δεξιών αναχωμάτων και η ελπίδα για μια διαχειρίσιμη αντιπολίτευση αποτελούν τα τελευταία χαρτιά μιας κυβέρνησης που δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη διατήρηση των κεκτημένων της παρά για την ουσιαστική προσφορά στην κοινωνία.
