Από το ηθικό βάθρο στον αναχρονισμό των αμβλώσεων – Πώς η Καρυστιανού μεταλλάσσεται στον ιδανικό «πολιορκητικό κριό» για τη συσπείρωση της Νέας Δημοκρατίας
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
«Αν η Καρυστιανού δεν υπήρχε, ο Μητσοτάκης θα όφειλε να την επινοήσει». Η κυνική αποφθεγματική διατύπωση έμπειρου κοινοβουλευτικού στελέχους της πλειοψηφίας αποκρυσταλλώνει την απόλυτη πολιτική αυτοχειρία της Μαρίας Καρυστιανού. Τη στιγμή που η κυβέρνηση βρισκόταν εγκλωβισμένη στη μέγγενη των αγροτικών κινητοποιήσεων και της δημοσκοπικής αιμορραγίας, η επίδοξη αρχηγός της προσέφερε ένα ανέλπιστο σωσίβιο: την ευκαιρία να ενδυθεί τον μανδύα της ορθολογικής σταθερότητας έναντι ενός μορφώματος που διολισθαίνει ταχέως σε σκοτεινά μονοπάτια.
Το μεσαιωνικό παραλήρημα για τις αμβλώσεις και τη μοναρχία
Η απροσδόκητη επικοινωνιακή «πάσα» προς το Μέγαρο Μαξίμου εκτελέστηκε μέσα από δηλώσεις που θέτουν σε αμφισβήτηση θεσμικές κατακτήσεις δεκαετιών. Η Καρυστιανού, προτείνοντας «δημόσια διαβούλευση» για το δικαίωμα της γυναίκας στην αυτοδιάθεση, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για τον στενό της συνεργάτη, Στέλιο Σούρλα, ο οποίος επιδόθηκε σε ένα κρεσέντο αναχρονισμού.
Ο Σούρλας, υιοθετώντας την πιο σκληρή ατζέντα του διεθνούς υπερδεξιού λαϊκισμού, παρομοίασε την ιατρική πράξη της άμβλωσης με «φρικτή δολοφονία». Η αφοπλιστική του απάντηση «γιατί όχι;» στο ενδεχόμενο δημοψηφίσματος για την επάνοδο της μοναρχίας ή τη μοιχεία, με το προσωπείο της «άμεσης δημοκρατίας», μετέτρεψε τον υπό ίδρυση φορέα σε πεδίο πολιτικής γραφικότητας. Ο Παύλος Μαρινάκης, αδράζοντας την ευκαιρία, πέτυχε το ευκολότερο τέρμα της καριέρας του, ξεκαθαρίζοντας πως «το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω» και τοποθετώντας τη ΝΔ στη θέση του εγγυητή των ατομικών ελευθεριών.
Ο στρατηγικός «μπαμπούλας» για το πολιτικό Κέντρο
Η κυβερνητική παράταξη, παρά τις χαμηλές πτήσεις στην καθημερινή διαχείριση, βρήκε στην Καρυστιανού τον ιδανικό αντίπαλο για να αναχαιτίσει τις διαρροές προς το Κέντρο. Το Μαξίμου επενδύει τώρα στον εκφοβισμό των μετριοπαθών ψηφοφόρων, χρησιμοποιώντας το ακραίο ιδεολογικό προφίλ των συνεργατών της και τον «εσωτερικό πόλεμο» με άλλους συγγενείς θυμάτων. Αυτές οι δημόσιες αντιπαραθέσεις διασφαλίζουν ότι ο Μητσοτάκης θα προβάλλει ως η μόνη υπεύθυνη επιλογή απέναντι σε έναν εκλογικό αντίπαλο παντελούς αξιοπιστίας, ο οποίος ταυτίζεται με τον παραλογισμό.
Ανακούφιση στα αριστερά
Το ολίσθημα της Καρυστιανού προσέφερε μια χρυσή διέξοδο και στα κόμματα της Αριστεράς, που ένιωθαν δημοσκοπική πίεση. Η καραμπινάτη ακροδεξιά τοποθέτηση της επίδοξης ηγέτιδας έδωσε το τέλειο πρόσχημα σε κάθε προοδευτικό σχηματισμό να χαράξει μια ευκρινή διαχωριστική γραμμή.
Ταυτόχρονα, ο Αλέξης Τσίπρας, καθυστερώντας την ενεργοποίηση του δικού του σχήματος, παρακολουθεί την Καρυστιανού να αυτοαποδομείται, αποδεσμεύοντας το αριστερόστροφο κοινό που αποτελούσε κοινή δεξαμενή. Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ ανακτά την αυτοπεποίθησή του, καθώς η απειλή της δεύτερης θέσης από έναν αδέσποτο ριζοσπαστισμό φαίνεται να εξατμίζεται λόγω της εμφανούς έλλειψης σοβαρότητας του νέου φορέα.
Η μοιραία έκθεση στον πολιτικό χρόνο
Η Μαρία Καρυστιανού, από σύμβολο κοινωνικής απαίτησης για δικαιοσύνη, διολισθαίνει με δική της υπαιτιότητα σε πολιτικό γρανάζι της κυβέρνησης. Η επιλογή της να περιστοιχίζεται από πρόσωπα που φλερτάρουν με τον ιστορικό αναθεωρητισμό και τον σκοταδισμό την αποξενώνει από το δημοκρατικό ακροατήριο. Ο δρόμος προς τις κάλπες παραμένει μακρύς και η Καρυστιανού δείχνει διατεθειμένη να τον διανύσει ανακυκλώνοντας την έκθεσή της, παίζοντας ουσιαστικά το παιχνίδι που εξυπηρετεί τη διατήρηση της παρούσας εξουσίας.
