Η ανησυχία για τη «δεύτερη τετραετία» οδηγεί σε μια βιομηχανία υποσχέσεων – 100 μεταρρυθμίσεις «στα χαρτιά» και η ομολογία της αποτυχίας στην καθημερινότητα του πολίτη
Η κυβερνητική παράσταση που ανέβηκε την περασμένη Τρίτη από τους Χατζηδάκη, Σκέρτσο, Κοντογεώργη και Δραμαλιώτη, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια αγωνιώδη προσπάθεια επικοινωνιακής αντεπίθεσης. Με το βλέμμα στραμμένο στις δημοσκοπήσεις που καταγράφουν τη φθορά και την κοινωνική δυσφορία, το Μαξίμου επιχείρησε να βαφτίσει το «τίποτα» ως «θετική ατζέντα», ομολογώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι η κυβέρνηση έχει χάσει τον βηματισμό της στη δεύτερη θητεία.
Η ομολογία της αποτυχίας πίσω από τις «40 στιγμές»
Η παραδοχή κυβερνητικών στελεχών ότι ο δημόσιος διάλογος «αδικεί το έργο τους» και η ανησυχία τους για την αντίληψη ότι η κυβέρνηση «δεν τρέχει», αποτελεί την απόλυτη ομολογία αποσύνδεσης από την πραγματικότητα. Οι πολίτες δεν «παρεξηγούν» το έργο της κυβέρνησης· το βιώνουν καθημερινά στα άδεια ράφια των σούπερ μάρκετ, στα ερείπια του ΕΣΥ και στην ανασφάλεια των συνόρων.
Η ανάγκη για «συστηματική προβολή» τρία χρόνια πριν τις εκλογές αποκαλύπτει ότι το Μαξίμου επενδύει περισσότερο στην προπαγάνδα παρά στην ουσία. Αν το κυβερνητικό έργο ήταν υπαρκτό, δεν θα χρειαζόταν «διαφήμιση»· θα το ένιωθε ο φορολογούμενος στην τσέπη του.
Υποσχέσεις για το 2027: Το «καρότο» της επόμενης διετίας
Είναι προκλητικό το γεγονός ότι οι περισσότερες ουσιαστικές ελαφρύνσεις μετατίθενται για το 2027. Η κυβέρνηση υπόσχεται μείωση εισφορών και τεκμηρίων στο απώτερο μέλλον, ενώ σήμερα οι πολίτες πνίγονται από την ακρίβεια.
- Στήριξη εισοδήματος: Το «ψίχουλο» των 250 ευρώ σε χαμηλοσυνταξιούχους μοιάζει με εμπαιγμό μπροστά στη λεηλασία των εισοδημάτων από τον πληθωρισμό.
- Φορολογία: Οι μειώσεις στον ΕΝΦΙΑ και τον φόρο εισοδήματος είναι στοχευμένες και περιορισμένες, αφήνοντας τη μεγάλη μάζα των μισθωτών να σηκώνει το βάρος των πλεονασμάτων.
Το ψηφιακό κράτος της βιτρίνας και η κατάρρευση των υποδομών
Ενώ ο κ. Χατζηδάκης μιλά για «Υπερυπολογιστές» και «AI Factories», η καθημερινότητα του πολίτη παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα δαιδαλώδες και εχθρικό κράτος.
- Υγεία: Η ανακαίνιση 80 νοσοκομείων είναι μια «σταγόνα στον ωκεανό» της υποστελέχωσης. Τι να τα κάνει ο ασθενής τα νέα ντουβάρια όταν δεν υπάρχει γιατρός να τον εξετάσει;
- Στέγαση: Το πρόγραμμα για 1.300 κατοικίες σε στρατόπεδα είναι μια «ασπιρίνη» στον καρκίνο της στεγαστικής κρίσης, την ώρα που το Airbnb συνεχίζει να «διώχνει» τους νέους από τις πόλεις.
- Δικαιοσύνη: Η υπόσχεση για εκκαθάριση εκκρεμοτήτων το 2028 (!) αποτελεί μνημείο άρνησης απονομής δικαιοσύνης στο «τώρα».
Μια κυβέρνηση που ελέγχει τον εαυτό της
Η αναφορά σε «αλλαγή υποδείγματος» ώστε οι πολίτες να ελέγχουν την κυβέρνηση ακούγεται ως το σύντομο ανέκδοτο της χρονιάς. Σε μια χώρα όπου η διαφάνεια υποχωρεί, οι υποκλοπές παραμένουν στο σκοτάδι και η «εξεταστική των Τεμπών» κατέληξε σε συγκάλυψη, η επίκληση του «ελέγχου από τους πολίτες» είναι ο ορισμός του κυνισμού.
Το 2026 προδιαγράφεται ως η χρονιά της νομοθετικής πολυνομίας και της επικοινωνιακής φούσκας. Η κυβέρνηση αυτοαποθεώνεται για 100 μεταρρυθμίσεις, την ώρα που η κοινωνία αποσυντίθεται. Ο πήχης που βάζει ο πρωθυπουργός είναι ψηλά μόνο για τη δημιουργία εντυπώσεων· για την ουσία της ζωής των Ελλήνων, παραμένει κολλημένος στο έδαφος.
