Η κυνική ομολογία για τη φωτογραφική τροπολογία και η κατάλυση κάθε έννοιας ισονομίας – Όταν το Μαξίμου μετατρέπεται σε γραφείο διευθέτησης προσωπικών δικαστικών ηττών
Η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση της Όλγας Κεφαλογιάννη σχετικά με τη χρήση της «εξπρές» τροπολογίας για τη γονική μέριμνα δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική απάντηση, αλλά μια πρωτοφανή ηθική και θεσμική διολίσθηση. Η Υπουργός Τουρισμού, κρυπτόμενη πίσω από το ιερό προπέτασμα της μητρότητας, επιχείρησε να δικαιολογήσει το αδιανόητο: τη χρησιμοποίηση της νομοθετικής εξουσίας ως ιδιωτικού εργαλείου για να ανατρέψει μια δικαστική απόφαση που δεν εξυπηρετούσε τα σχέδιά της.
Νομοθεσία «κατά παραγγελία» και πολιτικός αμοραλισμός
Το χρονικό της μεθόδευσης προκαλεί αυτό που ο Μίνως Μάτσας χαρακτήρισε εύστοχα ως «κλαυσίγελο». Λίγες μόλις ημέρες μετά την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης (2226/2025), η οποία επέβαλλε πλήρη συνεπιμέλεια και διέγνωνε την αδυναμία της Υπουργού να ελέγξει τον θυμό της, το Υπουργείο Δικαιοσύνης «φύτεψε» μια κατεπείγουσα διάταξη (άρθρο 109) σε ένα άσχετο νομοσχέδιο για τον… ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η κ. Κεφαλογιάννη, όχι μόνο υπέγραψε και ψήφισε αυτή τη φωτογραφική ρύθμιση, αλλά έσπευσε πρώτη να κάνει χρήση της, αποδεικνύοντας ότι η κυβέρνηση λειτουργεί πλέον ως διεκπεραιωτής υπουργικών αιτημάτων. Η δήλωσή της ότι «δεν έχει λιγότερα δικαιώματα από οποιονδήποτε πολίτη» αποτελεί μνημείο πρόκλησης. Η αλήθεια είναι ακριβώς η αντίθετη: κανένας απλός πολίτης δεν έχει την πολυτέλεια να «παραγγέλνει» νόμους στη Βουλή όταν χάνει στα δικαστήρια.
Το εξώδικο Μάτσα: Η απογύμνωση του σφετερισμού
Η απάντηση του Μίνωα Μάτσα μέσω του εξωδίκου του αποτελεί έναν πολιτικό και ηθικό καταπέλτη που αφήνει την Υπουργό έκθετη στη δημόσια σφαίρα.
«Φαντάζομαι δεν θα διαφωνείτε ότι οι πολιτικοί όχι απλώς δεν επιτρέπεται να σφετερίζονται την εξουσία, αλλά επιπλέον έχουν την υποχρέωση να μην σκανδαλίζουν, δημιουργώντας την υποψία ότι τη σφετερίζονται», αναφέρει το έγγραφο, θέτοντας τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων.
Ο κ. Μάτσας καταγγέλλει μια «ναρκισσιστική εκφορά λόγου» και μια προσπάθεια δημιουργίας τεχνητών εντάσεων, ενώ υπογραμμίζει την «ανεπανόρθωτη ηθική και πολιτική έκθεση» της Υπουργού. Η σπουδή της να παρακάμψει το Εφετείο και να ζητήσει νέα πρωτόδικη κρίση, βασιζόμενη σε έναν νόμο που η ίδια κατασκεύασε, συνιστά κατάφωρη παραβίαση της διάκρισης των εξουσιών.
Προσωπικό πείσμα εις βάρος των θεσμών
Η επίκληση της «ψυχικής ισορροπίας των παιδιών» από την κ. Κεφαλογιάννη για να δικαιολογήσει τη νομοθετική εκτροπή είναι τουλάχιστον υποκριτική. Αν η προτεραιότητα ήταν η σταθερότητα των τέκνων, η Υπουργός θα όφειλε να σεβαστεί τη δικαστική κρίση και όχι να εργαλειοποιεί το Κοινοβούλιο για να ικανοποιήσει το προσωπικό της πείσμα.
Η υπόθεση αυτή αφήνει μια ανεξίτηλη κηλίδα στο κυβερνητικό έργο, καθώς επιβεβαιώνει την αντίληψη μιας ελίτ που θεωρεί το κράτος τσιφλίκι της. Όταν οι οικογενειακές διαφορές λύνονται με τροπολογίες εξπρές, η δημοκρατία υποχωρεί μπροστά στον πολιτικό εγωισμό. Η Όλγα Κεφαλογιάννη δεν εκτέθηκε απλώς· αποκάλυψε έναν επικίνδυνο τρόπο άσκησης εξουσίας, όπου ο νόμος σταματά εκεί που αρχίζουν τα υπουργικά συμφέροντα.
