Η πολιτική γύμνια της πρώην προέδρου του συλλόγου Τεμπών αποκαλύπτεται μέσα από την έλλειψη έμπειρων συνεργατών και την αδυναμία της να διαχειριστεί τις ίδιες τις δηλώσεις της για τις αμβλώσεις
Αντί για την αναγκαία αυτοκριτική ή την αναδίπλωση μετά την πολιτική θύελλα που προκάλεσε, η Μαρία Καρυστιανού επιλέγει τον δρόμο της αντεπίθεσης, επιβεβαιώνοντας όσους κάνουν λόγο για μια πορεία γεμάτη στρατηγικά σφάλματα. Με μια οργισμένη ανάρτηση, η κ. Καρυστιανού επιχείρησε σήμερα να μετακυλήσει την ευθύνη στα ΜΜΕ, κάνοντας λόγο για «διατεταγμένη υπηρεσία» και «πολιτικά συμβόλαια δολοφονίας χαρακτήρα», αρνούμενη ωστόσο να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση για την ουσία του ζητήματος των αμβλώσεων.
Έλλειψη αξιόπιστων συνεργατών και επικοινωνιακό χάος
Είναι πλέον ηλίου φαεινότερον ότι η Μαρία Καρυστιανού δεν διαθέτει αξιόπιστους και έμπειρους συνεργάτες για να την συμβουλεύσουν σωστά. Η απόφασή της να εμφανιστεί απροετοίμαστη σε μια συνέντευξη υψηλών απαιτήσεων στο Open και στη συνέχεια να καταγγείλει «σκόπιμη διαστρέβλωση» των ίδιων των λεγομένων της, προδίδει ερασιτεχνισμό. Η τακτική του να επιτίθεται στους δημοσιογράφους όταν οι απαντήσεις της προκαλούν αντιδράσεις, αποτελεί το πρώτο καταφύγιο κάθε πολιτικού που αδυνατεί να υποστηρίξει το ιδεολογικό του υπόβαθρο.
Η πολιτική γύμνια στα μεγάλα κοινωνικά θέματα
Η επιμονή της να μην απαντά επί της ουσίας για το αν αναγνωρίζει το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση, αλλά να αναλώνεται σε καταγγελίες περί «αποδόμησης», αποκαλύπτει μια βαθιά πολιτική γύμνια. Η κ. Καρυστιανού δείχνει να μην έχει μελετήσει αναλυτικά τα μεγάλα κοινωνικά θέματα της εποχής, επιβεβαιώνοντας ότι οι τοποθετήσεις της εδράζονται σε ένα ακραίο ιδεολογικό υπόβαθρο που δεν συμβαδίζει με τις σύγχρονες κατακτήσεις.
Από το «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» στην απομόνωση
Η δημόσια παρουσία της αρχίζει να λειτουργεί αποκαλυπτικά για το ποιόν του πολιτικού της εγχειρήματος. Όσο περισσότερο εκτίθεται στα φώτα της δημοσιότητας, τόσο περισσότερο αναδεικνύεται η αδυναμία της να αρθρώσει συγκροτημένο πολιτικό λόγο πέρα από τα συνθήματα. Η καταφυγή στη ρητορική περί «συμβολαίων θανάτου» δείχνει έναν άνθρωπο που, αντί να «δοξαστεί κρυπτόμενος» αναγνωρίζοντας τις ελλείψεις του, επιλέγει την κατά μέτωπο σύγκρουση με την πραγματικότητα, οδηγούμενος αναπόφευκτα στην πολιτική απαξίωση.
