Με μια αιχμηρή παρέμβαση, ο γνωστός δημοσιογράφος αποδομεί το αφήγημα της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις, επισημαίνοντας ότι πίσω από το «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» κρύβεται πάντα ο πιο σκληρός συντηρητισμός
Η τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού για το δικαίωμα στην άμβλωση, το οποίο χαρακτήρισε θέμα προς «δημόσια διαβούλευση», προκάλεσε την έντονη αντίδραση του δημοσιογράφου Νίκου Μπογιόπουλου. Σε μια ανάρτηση-κόλαφο, ο δημοσιογράφος στηλιτεύει την προσπάθεια της κ. Καρυστιανού να επενδύσει μια βαθιά οπισθοδρομική θέση με «επιστημονικοφανείς» και «δημοκρατικοφανείς» προφάσεις.
Ο Νίκος Μπογιόπουλος υπογραμμίζει ότι τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα δεν αποτελούν αντικείμενο πλειοψηφικών αποφάσεων, αλλά αδιαπραγμάτευτες κατακτήσεις που εγγυώνται την κοινωνική ελευθερία. Παράλληλα, σημειώνει πως η στάση της επιβεβαιώνει τον ιστορικό κανόνα που θέλει όσους αποποιούνται τις πολιτικές ταυτότητες να καταλήγουν στην αγκαλιά της πιο σκληρής Δεξιάς.
Η ανάρτηση του Νίκου Μπογιόπουλου
«Οταν η κυρία Καρυστιανού “διχάζεται” όσον αφορά το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση, ένα αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα (“διαπραγματεύσιμο” μόνο στα μυαλά των σκοταδιστών και ισοπεδωμένο μόνο από φασιστικές εξουσίες όπως αυτές της Πολωνίας μέχρι τις Πολιτείες που λατρεύουν τον Τραμπ στην Αμερική), και όταν αμφισβητεί το δικαίωμα της άμβλωσης με δημοκρατικοφανείς προφάσεις (“να αποφασίσει η κοινωνία”) και επιστημονικοφανείς όρους (“ως παιδίατρος κλπ, κλπ”), κάνει πολιτική δήλωση.
Και η πολιτική της δήλωση, πέραν της απόλυτης άγνοιας ή και ασέβειας απέναντι στους αγώνες για την κατοχύρωση ενός ανθρώπινου δικαιώματος (εν προκειμένω της άμβλωσης), προδίδει έναν βαθύτερο μεσαιωνισμό: Εκείνον που δεν αντιλαμβάνεται ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε “διαβούλευση”, δεν είναι ζήτημα “πλειοψηφιών”, είναι κατακτήσεις που εγγυώνται τις κοινωνικές ελευθερίες μέσα από την προάσπιση της κάθε ατομικής ελευθερίας, ξεχωριστά.
Η πολιτική δήλωση της κυρίας Καρυστιανού είναι αποκαλυπτική όσο και συμβατή με την μέχρι τώρα αδιάψευστη εμπειρία πως πίσω από τις διακηρύξεις του τύπου “ούτε αριστερά – ούτε δεξιά” κρύβεται πάντα – και συνήθως σε ακραίες εκφάνσεις της – η δεύτερη.»
