Με τη δήλωση ότι «Δεξιά και Αριστερά δεν έχουν νόημα», η κ. Καρυστιανού υιοθετεί την κλασική ατζέντα του αντισυστημισμού που ιστορικά αποτελεί το προπέτασμα καπνού των άκρων – Η άρνηση των πολιτικών ταυτοτήτων ως εργαλείο χειραγώγησης της κοινωνικής οργής
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Σε μια προσπάθεια να εμφανιστεί ως η «υπέρτατη κριτής» του πολιτικού συστήματος, η Μαρία Καρυστιανού, μιλώντας το πρωί στην εκπομπή «10 Παντού» του Open, προχώρησε σε μια τοποθέτηση που προκαλεί έντονο προβληματισμό. Ισχυριζόμενη ότι οι όροι «Δεξιά και Αριστερά» ανήκουν στο παρελθόν και ότι το κίνημά της βασίζεται σε «αξίες χωρίς ταμπέλες», η κ. Καρυστιανού δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αντιγράφει τη ρητορική στρατηγική της άκρας δεξιάς και των λαϊκιστικών κινημάτων που επιδιώκουν να θολώσουν τα νερά για να αλιεύσουν ψήφους από παντού.
Το τέλος των ιδεολογιών ή το «πλυντήριο» των άκρων;
Η άποψη ότι οι ιδεολογίες πέθαναν είναι το πιο παλιό και επικίνδυνο τέχνασμα στην πολιτική ιστορία. Όταν η κ. Καρυστιανού δηλώνει αυτούσια:
«Δεξιά και Αριστερά είναι χαρακτηρισμοί από το παρελθόν. Δεν θα ήθελα να βάλω ταμπέλες γιατί συνεργάζομαι με ανθρώπους από όλα τα κόμματα. Οι αξίες δεν μπορεί να έχουν συγκεκριμένη ταμπέλα»,
υιοθετεί μια ατζέντα που παραδοσιακά χρησιμοποιούν οι «εθνοσωτήρες» και τα αντι-συστημικά μορφώματα. Η άρνηση του πολιτικού προσήμου δεν είναι ένδειξη προόδου, αλλά μια προσπάθεια να αποφύγει τις συγκεκριμένες προγραμματικές δεσμεύσεις. Πίσω από την «απουσία ταμπέλας» κρύβεται συνήθως ο πιο σκληρός αυταρχισμός και η επιδίωξη μιας εξουσίας που δεν λογοδοτεί σε δημοκρατικούς κανόνες, αλλά στη «θέληση του λαού» την οποία μόνο η ίδια ισχυρίζεται ότι εκφράζει.
Η «καθαρότητα» ως πρόσχημα για τον λαϊκισμό
Η κ. Καρυστιανού επιμένει στη λογική του «εμείς οι αγνοί» εναντίον του «διεφθαρμένου συστήματος», μια διαίρεση που αποτελεί τον πυρήνα κάθε ολοκληρωτικού αφηγήματος. Η δήλωσή της ότι δεν θα συμμετέχουν «ενεργοί πολιτικοί» στο κίνημά της, στοχοποιεί συλλήβδην την πολιτική τάξη, ενισχύοντας την επικίνδυνη λογική της αντιπαλλομένης δημοκρατίας.
Η ρητορική της για «κράτος δικαίου» χωρίς ιδεολογικό στίγμα είναι κενή περιεχομένου, καθώς η δικαιοσύνη και η διαφάνεια δεν υπάρχουν στο κενό, αλλά προστατεύονται από συγκεκριμένους δημοκρατικούς θεσμούς και ιδεολογικές παραδόσεις. Η απόπειρά της να εμφανιστεί ως «υπεράνω κομμάτων» είναι ο πιο σύντομος δρόμος προς την εργαλειοποίηση του πόνου για την εξυπηρέτηση μιας προσωπικής, συγκεντρωτικής ατζέντας.
Ο κίνδυνος που πνίγει τη λογική
Η συμπόρευση της κ. Καρυστιανού με πρόσωπα όπως η Μαρία Γρατσία, που συνδέεται με τη «Νίκη» και παρεκκλησιαστικούς κύκλους, αποδεικνύει ότι η «απουσία ταμπέλας» είναι μόνο για τα μάτια του κόσμου. Στο παρασκήνιο, το κίνημα φαίνεται να μπολιάζεται με τις πιο σκοτεινές αντιλήψεις του θρησκευτικού φανατισμού και του εθνικιστικού λαϊκισμού.
Αντί για ένα σύγχρονο πολιτικό λόγο, η κ. Καρυστιανού προσφέρει έναν βανδαλισμό των εννοιών, βαφτίζοντας την πολιτική της απειρία ως «ακεραιότητα» και την ιδεολογική της σύγχυση ως «υπέρβαση». Η κοινωνία οφείλει να δει πίσω από το ηθικό κεφάλαιο της τραγωδίας: Η πολιτική χωρίς ταυτότητα είναι πολιτική χωρίς ευθύνη, και ιστορικά αυτό οδήγησε πάντα στα πιο σκοτεινά μονοπάτια των άκρων.
