Η σπουδή της Μαρίας Καρυστιανού να επιτεθεί στα κόμματα της αντιπολίτευσης γεννά εύλογα ερωτήματα για τις πραγματικές της στοχεύσεις – Πού πήγαν οι καταγγελίες για το ξυλόλιο και γιατί η «ρομφαία» της δικαιοσύνης μοιάζει πλέον να στρέφεται κατά πάντων εκτός από τους κύριους υπεύθυνους;
Σε μια κίνηση που προκαλεί έντονο προβληματισμό και ανακατεύει την τράπουλα των πολιτικών σκοπιμοτήτων, η Μαρία Καρυστιανού επέλεξε στην τελευταία της συνέντευξη να εξαπολύσει ένα «δριμύ κατηγορώ» εναντίον της αντιπολίτευσης. Η στάση αυτή, που έρχεται σε μια στιγμή που η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται υπό ασφυκτική πίεση για το έγκλημα των Τεμπών, γεννά αμείλικτα ερωτήματα για τη «στρατηγική» που ακολουθεί πλέον η πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων.
Η «αμνησία» για το ξυλόλιο και τα αναπάντητα «γιατί»
Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι από τον λόγο της κ. Καρυστιανού έχει εξαφανιστεί πλέον κάθε αναφορά στην ουσία του ξυλολίου και των παράνομων φορτίων. Ενώ για μήνες το συγκεκριμένο θέμα αποτελούσε την αιχμή του δόρατος για την αποκάλυψη της αλήθειας, πλέον η ρητορική της μετατοπίζεται σε αόριστες επιθέσεις περί «τεχνητής κατακραυγή» και «βαθέος κράτους».
Γιατί η κ. Καρυστιανού σταμάτησε να ζητά εξηγήσεις για τα χημικά ευρήματα που «έκαψαν» τους επιβάτες; Μήπως η τεχνική τεκμηρίωση του εγκλήματος δεν εξυπηρετεί πλέον το αφήγημα της επερχόμενης πολιτικής της καθόδου; Η σιωπή γύρω από το ξυλόλιο δεν είναι απλώς μια παράλειψη, αλλά μια συνειδητή επιλογή που αφήνει στο σκοτάδι τις πιο κρίσιμες πτυχές της τραγωδίας.
Στο στόχαστρο η αντιπολίτευση: Βολικό «άλλοθι» για την κυβέρνηση;
Το πιο εξοργιστικό σημείο της τοποθέτησής της είναι η προσπάθεια να εξισώσει τις ευθύνες της κυβέρνησης με εκείνες της αντιπολίτευσης. Ισχυρίστηκε μάλιστα αυτούσια:
«Γι’ αυτό και υπάρχουν και συγγενείς που δεν μπορούν να αντέξουν αυτή την κατακραυγή, που τεχνηέντως δημιούργησε η κυβέρνηση. Αλλά και η αντιπολίτευση. Γιατί και την αντιπολίτευση τη βολεύει όλο αυτό».
Είναι να αναρωτιέται κανείς: Πώς ακριβώς «βολεύει» την αντιπολίτευση η ανάδειξη του σκανδάλου; Γιατί η κ. Καρυστιανού επιλέγει να επιτεθεί σε εκείνους που έφεραν το θέμα στην Ευρώπη και στη Βουλή, την ώρα που το Μαξίμου επιχειρεί τη συγκάλυψη; Αυτή η τακτική των «ίσων αποστάσεων» στην πραγματικότητα λειτουργεί ως το πιο αποτελεσματικό πλυντήριο για την κυβερνητική αναλγησία, προσφέροντας στον Κυριάκο Μητσοτάκη μια αναπάντεχη ανάσα.
Η πολιτική φιλοδοξία πάνω από τη δικαίωση;
Η ομολογία της ότι προχωρά στην ίδρυση κόμματος, δίνει ίσως την απάντηση σε όλα τα παραπάνω. Όταν η επιδίωξη είναι η κατάληψη μιας έδρας, ο «εχθρός» δεν είναι πια μόνο η κυβέρνηση, αλλά και οι δυνητικοί πολιτικοί αντίπαλοι στον χώρο της αντιπολίτευσης.
Η κ. Καρυστιανού φαίνεται να θυσιάζει την καθαρότητα του αγώνα για την αλήθεια στον βωμό των δημοσκοπήσεων και της προσωπικής πολιτικής ανάδειξης. Αντί να είναι η φωνή που ενώνει τους συγγενείς κατά της εξουσίας, μετατρέπεται σε έναν παίκτη που χρησιμοποιεί την τραγωδία για να πλήξει όποιον θεωρεί εμπόδιο στα σχέδιά της. Η κοινωνία, που την πίστεψε, περιμένει ακόμα να μάθει: Γιατί το ξυλόλιο θάφτηκε και γιατί ο ένοχος έμεινε στο απυρόβλητο αυτή τη φορά;
