Η ταύτιση ακροδεξιών ιστοσελίδων με την πρώην πρόεδρο του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, η ρητορική Κασιδιάρη και το ερώτημα των πόρων
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Η πολιτική θύελλα γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού προσλαμβάνει νέες διαστάσεις, καθώς παρατηρείται μια συστηματική στήριξη προς το πρόσωπό της από ιστοσελίδες και ψηφιακές πλατφόρμες που κινούνται στον χώρο της άκρας Δεξιάς. Επίσης μέσα ενημέρωσης που στηρίζουν ανοιχτά τον καταδικασμένο Ηλία Κασιδιάρη (Έχουμε αποκαλύψει ότι ο Ηλίας Κασιδιάρης θα τη στηρίξει μέσα από τη φυλακή), υιοθετούν πλήρως τη ρητορική της πρώην προέδρου του Συλλόγου Τεμπών, εμφανίζοντάς την ως το απόλυτο θύμα του «συστήματος». Αυτή η ιδιότυπη συμμαχία εγείρει ερωτήματα για το πολιτικό στίγμα του νέου φορέα που ετοιμάζει, καθώς οι «περίεργες» χρηματοδοτήσεις που εντοπίζεται για ορισμένες από αυτές τις ιστοσελίδες φαίνεται να εξυπηρετούν μια κοινή ατζέντα ρύθμισης του πολιτικού σκηνικού.
Τα παραπάνω συμπίπτουν με τις καταγγελίες μελών του Συλλόγου ότι η κ. Καρυστιανού χρησιμοποίησε την τραγωδία για να οικοδομήσει ένα δίκτυο υποστηρικτών με αδιευκρίνιστες πηγές πόρων. Η ταύτιση ακροδεξιών στοιχείων με έναν άνθρωπο που ξεκίνησε ως σύμβολο του πόνου και του αιτήματος για Δικαιοσύνη, προκαλεί σοβαρές επιφυλάξεις για το ποιοι πραγματικά επενδύουν στο νέο της εγχείρημα. Να θυμίσουμε ότι σας έχω αποκαλύψει την ενεργό δραστηριοποίηση δύο επιχειρηματιών στο παρασκήνιο, οι οποίοι συνδέονται με Εκκλησιαστικούς και Παρεκκλησιαστικούς κύκλους και συνδέονται με την άκρα Δεξιά. Εκείνο που ήδη αποτελεί αντικείμενο έρευνας είναι αν πίσω από την επικοινωνιακή υπερπροβολή της από συγκεκριμένα κέντρα κρύβεται μια προσπάθεια εργαλειοποίησης της κοινωνικής οργής για πολιτικά οφέλη που ξεπερνούν τα όρια του δημοκρατικού τόξου.
Το πόρισμα της ΑΑΔΕ για τις χρηματοδοτήσεις του Συλλόγου αναμένεται να ρίξει φως και σε αυτές τις υπόγειες διαδρομές. Εάν αποδειχθεί ότι υπήρξε ροή χρήματος από «γκρίζες» πηγές που συνδέονται με τον χώρο της άκρας Δεξιάς, τότε η Μαρία Καρυστιανού θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια διπλή κρίση: την ποινική διερεύνηση της διαχείρισης και την πλήρη απαξίωση της πολιτικής της ηθικής. Η «χαροκαμένη μάνα» κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία ως το πρόσωπο που επέτρεψε στα άκρα να καπηλευτούν τον πόνο των Τεμπών, μετατρέποντας μια εθνική τραγωδία σε εργαλείο για την προσωπική και κομματική της ανέλιξη.
