Η πτώση του Μαδούρο στο Καράκας δεν αποτελεί προάγγελο εξελίξεων για την Ισλαμική Δημοκρατία – Η Τεχεράνη προειδοποιεί με ολοκληρωτικό πόλεμο, διαθέτοντας στρατηγικό βάθος, πυρηνική αποτροπή και έναν «Άξονα Αντίστασης» που παραμένει ετοιμοπόλεμος παρά τις πιέσεις.
Η αντίληψη ότι το Ιράν θα μπορούσε να ακολουθήσει τη μοίρα της Βενεζουέλας μετά την αιχμαλωσία του Νικολάς Μαδούρο προσκρούει στη σκληρή γεωπολιτική πραγματικότητα του 2026. Το Ιράν δεν είναι ένα κράτος-πελάτης που εξαρτάται από μεταβαλλόμενες συμμαχίες, αλλά ένα συμπαγές θεοκρατικό σύστημα όπου η δομή της εξουσίας και το κράτος ταυτίζονται απόλυτα. Ενώ στη Βενεζουέλα η απομάκρυνση της κορυφής μπορεί να οδηγήσει σε ταχύτατη μετάβαση, στην Τεχεράνη το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) είναι βαθιά ριζωμένο σε κάθε πτυχή της κοινωνίας και της οικονομίας, αποτελώντας την εγγύηση επιβίωσης του καθεστώτος. Επιπλέον, το Ιράν διαθέτει μια τεράστια ακτογραμμή στον Περσικό Κόλπο, ελέγχοντας τις παγκόσμιες ενεργειακές αρτηρίες, γεγονός που καθιστά οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση από τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ μια επιλογή με ανυπολόγιστο κόστος για την παγκόσμια οικονομία.
Η «τσιμπίδα» του Άξονα Αντίστασης και η αποτρεπτική ισχύς των πυραύλων
Σε αντίθεση με το Καράκας, η Τεχεράνη δεν είναι απομονωμένη. Παρά τις πλήγματα που δέχθηκε ο «Άξονας της Αντίστασης» το 2025, το δίκτυο των συμμάχων της παραμένει ένας ζωντανός οργανισμός που μπορεί να μεταφέρει τον πόλεμο σε κάθε γωνιά της Μέσης Ανατολής. Η χρήση των ρωσικών συστημάτων S-400 και των πυραύλων Iskander, σε συνδυασμό με το δικό της εξελιγμένο πρόγραμμα drones, δημιουργεί μια πολυεπίπεδη άμυνα που το Ισραήλ και οι ΗΠΑ αδυνατούν να διασπάσουν χωρίς να υποστούν συντριπτικά πλήγματα. Η Τεχεράνη έχει καταστήσει σαφές ότι οποιαδήποτε απόπειρα «απαγωγής» της ηγεσίας της, κατά το πρότυπο της Βενεζουέλας, θα απαντηθεί με πυραυλική καταιγίδα εναντίον του Τελ Αβίβ και των αμερικανικών βάσεων, μετατρέποντας την περιοχή σε κόλαση πυρός.
Οικονομική ανθεκτικότητα και το μοντέλο της «Οικονομίας της Αντίστασης»
Το Ιράν έχει αναπτύξει επί δεκαετίες έναν εξελιγμένο μηχανισμό παράκαμψης των κυρώσεων, τον οποίο η Βενεζουέλα προσπάθησε ανεπιτυχώς να αντιγράψει. Η Τεχεράνη διαθέτει εναλλακτικές διαδρομές μέσω της Κίνας και της Ρωσίας, εξάγοντας εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και διατηρώντας μια παραγωγική βάση που την καθιστά πιο ανθεκτική στην εξωτερική οικονομική ασφυξία. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ποντάρουν στην εσωτερική αποσταθεροποίηση μέσω των διαδηλώσεων, όμως η ιρανική ηγεσία χρησιμοποιεί την «Οικονομία της Αντίστασης» για να συγκρατήσει τους κραδασμούς. Όπως αναφέρουν αναλυτές, η προσπάθεια της Ουάσιγκτον να «τινάξει το μέρος στον αέρα» μπορεί τελικά να οδηγήσει στη συντριβή της δυτικής επιρροής στην Ασία, καθώς το Ιράν παραμένει ένας παίκτης που δεν μπορεί να «φαγωθεί» χωρίς να προκληθεί παγκόσμιος σεισμός.
