Η υπερπροβολή, τα συμφέροντα που τρίβουν τα χέρια τους και η ανάγκη για έναν βολικό αντίπαλο απέναντι στην εξουσία
Η Πυθία σχολιάζει
Η εικόνα του Αλέξη Τσίπρα στο Παλλάς δεν ήταν προϊόν πολιτικής δυναμικής. Ήταν προϊόν συντονισμένης μιντιακής ώθησης, που εδώ και μέρες χτίζει το “comeback” του με τρόπο που δεν θυμίζει αυθόρμητη κοινωνική ζήτηση, αλλά επικοινωνιακό project συγκεκριμένων κέντρων ισχύος.
Κανείς δεν παραβλέπει ότι ορισμένοι μιντιακοί μηχανισμοί χρειάζονται έναν ελεγχόμενο αντιπολιτευόμενο πόλο απέναντι στην κυβέρνηση. Έναν παίκτη που δεν ανατρέπει τον χάρτη, δεν ανοίγει απρόβλεπτες συμμαχίες και δεν απειλεί την ισορροπία μεταξύ πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.
Γι’ αυτό και η “επιστροφή” που προβάλλεται τόσο επιθετικά δεν στοχεύει στην κοινωνία.
Στοχεύει σε κάτι πολύ συγκεκριμένο:
να κρατήσει το πολιτικό σκηνικό μονόπατο, όπου η εναλλακτική λύση παραμένει προβλέψιμη, ακίνδυνη και εντός ορίων.
Οι ίδιες δυνάμεις που χρόνια τώρα διαμορφώνουν ατζέντα και κατευθύνσεις, εμφανίζονται τώρα ως οι πρώτοι που πανηγυρίζουν για την εμφάνιση του Τσίπρα. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Αντιλαμβάνονται ότι η σκηνή χρειάζεται έναν “αντίπαλο” που δεν θα αγγίξει τα θεμέλιά τους.
Το ουσιαστικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν επέστρεψε ο Τσίπρας.
Το ουσιαστικό ερώτημα είναι:
ποιος τον επέστρεψε — και γιατί τώρα.
