Οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν ένα ρευστό πολιτικό σώμα και μια κυβέρνηση που κυριαρχεί σε ένα τοπίο χωρίς αντιπολίτευση, αλλά με αυξανόμενη κόπωση πολιτών
Η αφανής πλειοψηφία των αδιάφορων ψηφοφόρων
Ένα ανησυχητικό πολιτικό φαινόμενο αναδεικνύουν οι τελευταίες μετρήσεις: σχεδόν ένας στους τέσσερις πολίτες (26%) δηλώνει ότι δεν προτιμά κανένα κόμμα ή αποφεύγει να τοποθετηθεί. Πρόκειται για τη λεγόμενη «γκρίζα ζώνη», που μετατρέπεται πλέον σε τον μεγαλύτερο εκλογικό σχηματισμό της χώρας, χωρίς ταυτότητα, χωρίς φωνή και χωρίς κατεύθυνση.
Παράλληλα, η κατηγορία «άλλο κόμμα» σημειώνει άνοδο στο 8%, ένδειξη ότι η πολιτική δυσαρέσκεια διαχέεται εκτός των μεγάλων παρατάξεων, χωρίς να αποκρυσταλλώνεται σε νέο πόλο. Αυτή η εκλογική ρευστότητα λειτουργεί σαν μικρογραφία κοινωνικής αποστασιοποίησης: οι πολίτες μένουν παρόντες στις μετρήσεις, αλλά απόντες από την πολιτική.
Ο «κανένας» κερδίζει έδαφος στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός
Στο ερώτημα περί καταλληλότητας για την πρωθυπουργία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να διατηρεί σαφές προβάδισμα, ωστόσο η δεύτερη επιλογή των πολιτών είναι ο «κανένας».
Το εύρημα αυτό δεν υποδεικνύει πολιτική ανατροπή, αλλά βαθιά κρίση εκπροσώπησης. Ο πρωθυπουργός παραμένει κυρίαρχος, όμως χωρίς ανταγωνιστή δεν υπάρχει πραγματική πολιτική νομιμοποίηση. Η κυριαρχία του είναι αμυντική και προσωποπαγής, βασισμένη περισσότερο στην αδυναμία των αντιπάλων παρά στην ενεργό στήριξη της κοινωνίας.
Το πολιτικό ρίσκο της απάθειας
Η λεγόμενη «γκρίζα ζώνη» δεν είναι απλώς ένας δείκτης στατιστικής ανασφάλειας· αποτελεί το κενό που διαμορφώνεται ανάμεσα στη φθορά και στην απάθεια. Για τη Νέα Δημοκρατία, αυτή η ζώνη λειτουργεί ως παράδοξο πλεονέκτημα: όσο περισσότεροι πολίτες αποστασιοποιούνται, τόσο λιγότερο εκτεθειμένη μένει η κυβέρνηση σε οργανωμένη πολιτική φθορά.
Η απάθεια διατηρεί την εξουσία ανέπαφη, αλλά διαβρώνει τη νομιμοποίησή της. Αν όμως η απογοήτευση αυτών των πολιτών μετατραπεί σε ψήφο διαμαρτυρίας, ο εκλογικός χάρτης μπορεί να αλλάξει ριζικά, ακόμη κι αν δεν εμφανιστεί νέος ηγέτης στην αντιπολίτευση.
Η στρατηγική της διασποράς – Όσο περισσότεροι, τόσο καλύτερα
Το κυβερνητικό επιτελείο αντιλαμβάνεται ότι το κλειδί βρίσκεται όχι στο ποιος θα κερδίσει τους απογοητευμένους, αλλά στο πώς θα μοιραστούν. Αν η ψήφος διαμαρτυρίας διαχυθεί σε πολλά μικρά κόμματα, το πολιτικό αποτέλεσμα παραμένει υπέρ της Νέας Δημοκρατίας.
Η στρατηγική αυτή είναι κυνική αλλά αποτελεσματική: ένα κατακερματισμένο πεδίο εξασφαλίζει τη σταθερότητα του πρώτου κόμματος, ακόμη και με χαμηλότερη συμμετοχή. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι η διασπορά είναι ασπίδα, ενώ η συσπείρωση της δυσαρέσκειας θα ήταν απειλή.
Το αίνιγμα της επόμενης μέρας
Η πολιτική εικόνα που διαμορφώνεται μοιάζει με παράδοξο σταθερότητας χωρίς δυναμική:
Ένας πρωθυπουργός χωρίς αντίπαλο, αλλά και χωρίς κοινωνικό ρεύμα. Μια χώρα που παρακολουθεί αλλά δεν συμμετέχει. Ένα εκλογικό σώμα κουρασμένο, σιωπηλό και απρόβλεπτο.
Η πραγματική πρόκληση για το Μαξίμου δεν είναι η αντιπολίτευση· είναι η αποχή που μετατρέπεται σε πολιτική στάση. Στην εποχή των άδειων ιδεολογιών, ο «κανένας» αναδεικνύεται σε μόνιμο παράγοντα εξουσίας.
