Periodista
Η εικόνα της κυβέρνησης γίνεται μέρα με τη μέρα πιο αποκρουστική, καθώς αντί να δίνει λύσεις σε φλέγοντα ζητήματα που συγκλονίζουν την κοινή γνώμη, καταφεύγει σε ακραία και ισοπεδωτικά μέτρα τιμωρίας. Αντί για θεσμική ευθύνη, αναδιοργάνωση και αντιμετώπιση της παθογένειας, επιλέγει το σύνθημα: «πονάει χέρι, κόβει χέρι».
Με έναν απίστευτο κυνισμό, αποποιείται κάθε θεσμική και πολιτική της υποχρέωση. Δεν αναλαμβάνει ευθύνες, δεν προχωρά σε κάθαρση ή θεσμική ενίσχυση. Αντίθετα, καταργεί ή παγώνει θεσμούς και δραστηριότητες που θεωρεί “ενοχλητικές” ή “επικίνδυνες” για το προφίλ της. Ό,τι δεν μπορεί να ελέγξει, το εξαφανίζει!
Μέσα σε λίγους μήνες είδαμε την κυβέρνηση να «κατεβάζει ρολά» στο ποδόσφαιρο, να παραλύει τον ΟΠΕΚΕΠΕ, και τώρα να απειλεί και το ελληνικό μπάσκετ με αναστολή λειτουργίας, επειδή αδυνατεί να ελέγξει την παραβατικότητα και να επιβάλει τη νομιμότητα. Και όλα αυτά με πρόσχημα την ασφάλεια, αλλά στην ουσία για να κρύψει την αδυναμία της να διοικήσει, να διαχειριστεί κρίσεις και να επιβάλει το κράτος δικαίου.
Αντί να θωρακίσει θεσμούς, επιλέγει τον αυταρχισμό. Αντί να εξυγιάνει, προτιμά την εξαφάνιση. Η κοινωνία όμως δεν αντέχει άλλο να πληρώνει την ατολμία και την ανικανότητα εκείνων που όφειλαν να υπηρετούν – όχι να τιμωρούν – τον πολίτη.
