Μια αιφνιδιαστική και σκοτεινή επίσκεψη πραγματοποίησε προχθες στην Τουρκία ο μεταβατικός πρόεδρος της Συρίας, Άχμεντ αλ-Σαράα, προκαλώντας πλήθος ερωτημάτων για το μέλλον της πολύπαθης χώρας του. Η συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη, λίγες μόλις ημέρες μετά την άρση κυρώσεων από ΗΠΑ και ΕΕ, έδωσε τον τόνο μιας γεωπολιτικής προσέγγισης που περισσότερο θυμίζει σύμπραξη συμφερόντων παρά διπλωματική πρόοδο.
Η Διεύθυνση Επικοινωνίας της Τουρκικής Προεδρίας επιχείρησε να ντύσει τη συνάντηση με ευχολόγια περί “ειρηνικού μέλλοντος για τη Συρία”, αλλά οι κινήσεις που ακολούθησαν μιλούν άλλη γλώσσα. Ο αλ-Σαράα, χωρίς καμία δημοσιογραφική κάλυψη και με πλήρη απουσία φωτογραφικού υλικού, μεταφέρθηκε εσπευσμένα στη Σαγγάρια, όπου επισκέφθηκε το εργοστάσιο αρμάτων μάχης της BMC στην Αριφιγιέ, συνοδευόμενος από τον Τούρκο υπουργό Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ.
Ο Σύρος μεταβατικός πρόεδρος φέρεται να εξέτασε το άρμα μάχης Altay και τις σχετικές μηχανές, δίνοντας ξεκάθαρο στίγμα για ενδεχόμενη αγορά ή συμπαραγωγή. Μια κίνηση που γεννά τεράστια ερωτήματα: Ποιος εξουσιοδοτεί τον προσωρινό πρόεδρο μιας διαλυμένης χώρας να διαπραγματεύεται εξοπλιστικά προγράμματα; Και με ποια νομιμοποίηση επιχειρείται αυτή η γεωστρατιωτική σύμπραξη με την Άγκυρα;
Η επίσκεψη ολοκληρώθηκε χωρίς καμία δημοσιοποίηση φωτογραφιών – ένα στοιχείο εξαιρετικά σπάνιο για τέτοιας βαρύτητας συνάντηση. Ένα ταξίδι χωρίς φως, αλλά με βαριά σκιά. Όταν ο ηγέτης μιας κατεστραμμένης χώρας φεύγει από το μέτωπο για να συνομιλήσει πίσω από κλειστές πόρτες με τον ηγέτη που για χρόνια υπήρξε εμπλεκόμενος στον συριακό πόλεμο, η ανησυχία δεν είναι υπερβολική· είναι αναγκαία.
Κι όλα αυτά, ενώ εκατομμύρια Σύροι ζουν ακόμη σε καταυλισμούς, χωρίς ρεύμα, χωρίς στέγη, χωρίς πατρίδα. Αντ’ αυτού, ο μεταβατικός τους πρόεδρος δείπνησε σε πολυτελές ξενοδοχείο της Σαπάντζα, υπό τη σκιά μιας «στρατηγικής συνεργασίας» που ελάχιστα ενδιαφέρεται για τη μοίρα του συριακού λαού.
Η Συρία χρειάζεται ειρήνη και ανασυγκρότηση, όχι συμφωνίες με στρατιωτικό εργοστάσιο. Χρειάζεται διαφάνεια και ελπίδα, όχι φιέστες χωρίς φωτογραφίες και δείπνα με πολιτικούς που έχουν μετατρέψει τον πόνο σε πεδίο κέρδους. Αν αυτό είναι το νέο κεφάλαιο για τη Συρία, τότε το μέλλον της γράφεται με θλιβερά γράμματα.
