Η κυβέρνηση μοιράζει εφάπαξ ενισχύσεις αντί για πραγματικές λύσεις
Η κυβέρνηση επιχείρησε την τελευταία εβδομάδα να παρουσιάσει μια εικόνα «κοινωνικής ευαισθησίας», ξεκινώντας με την καταβολή της έκτακτης ενίσχυσης των 250 ευρώ στους συνταξιούχους και ολοκληρώνοντας με την επιστροφή ενός μηνιαίου ενοικίου σε περισσότερους από ένα εκατομμύριο ενοικιαστές. Ωστόσο πίσω από τις ανακοινώσεις, οι πολίτες βλέπουν ότι πρόκειται για εφάπαξ ποσά που δεν αντιμετωπίζουν το διαρκώς αυξανόμενο κόστος ζωής.
Το κυβερνητικό αφήγημα περί στήριξης εντάσσεται στο πακέτο «ελαφρύνσεων» άνω των 2,5 δισ. ευρώ, το οποίο η κυβέρνηση συνδέει με τη φορολογική μεταρρύθμιση που θα αρχίσει να εφαρμόζεται —όχι τώρα— αλλά από την 1η Ιανουαρίου 2026. Η καθυστέρηση αυτή αναδεικνύει την απόσταση ανάμεσα στις εξαγγελίες και στην πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες σήμερα.
Φορολογική μεταρρύθμιση: Υποσχέσεις για μετά το 2026 – καμία ανακούφιση τώρα
Κεντρικό στοιχείο της φορολογικής μεταρρύθμισης, την οποία η κυβέρνηση παρουσιάζει ως «τομή», είναι η μείωση του φόρου ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών, αλλά και οι αλλαγές στην κλίμακα φορολογίας εισοδήματος. Οι παρεμβάσεις αυτές εμφανίζονται ως μέτρα στήριξης της μεσαίας τάξης και των οικογενειών, αλλά καμία από αυτές δεν υλοποιείται άμεσα.
Παρά το γεγονός ότι τα εισοδήματα πιέζονται ασφυκτικά από τον πληθωρισμό και την ακρίβεια, οι φορολογικές ελαφρύνσεις παραπέμπονται για το 2026, ενώ ήδη ενσωματώθηκαν στον προϋπολογισμό από τον υπουργό Οικονομικών Κυριάκο Πιερρακάκη, ως μελλοντική υπόσχεση — όχι ως σημερινή πραγματικότητα.
Η επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων: Μεγάλα λόγια, αβέβαιο αποτέλεσμα
Η κυβέρνηση ανακοίνωσε με τυμπανοκρουσίες τη «συμφωνία» για την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, χαρακτηρίζοντάς τη μάλιστα «ιστορική». Στην πράξη, όμως, η συμφωνία που παρουσίασε η υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως, συνοδεία εργοδοτικών οργανώσεων, συνιστά μερική επαναφορά ενός πλαισίου που η ίδια η ΝΔ είχε αποδομήσει τα προηγούμενα χρόνια.
Οι αλλαγές, όπως η κατάργηση του μνημονιακού κανόνα της μετενέργειας, η μείωση του ποσοστού εκπροσώπησης για την επέκταση μιας σύμβασης και η επιτάχυνση της διαιτησίας, παρουσιάζονται ως μεταρρυθμίσεις που θα αυξήσουν τους μισθούς. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι και οι εργαζόμενοι καλούνται να πιστέψουν ότι οι αυξήσεις θα έρθουν… σταδιακά, χωρίς συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
Το νέο Κτηματολόγιο και ο έλεγχος δόμησης: Μεταφορά αρμοδιοτήτων χωρίς σχέδιο
Η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσης τη δημιουργία του Εθνικού Οργανισμού Κτηματολογίου και Ελέγχου Δόμησης (ΕΟΚΕΔ), στον οποίο θα μεταφερθεί η αρμοδιότητα έκδοσης οικοδομικών αδειών από τις Υπηρεσίες Δόμησης των δήμων.
Η μεταρρύθμιση παρουσιάζεται ως λύση στη γραφειοκρατία και στην καθυστέρηση των αδειών, όμως η ΝΔ επιχειρεί να «μαζέψει» ένα χάος που η ίδια έχει αφήσει να διογκωθεί χρόνια, με τις ΥΔΟΜ να βαθμολογούνται με 3,4/10 από τους πολίτες. Το «one-stop-shop» εξαγγέλλεται για το τέλος του 2026, ενώ η πλήρης λειτουργία του μετατίθεται για το 2027 — μία ακόμη μεταρρύθμιση που παραμένει στα χαρτιά.
Η μεταρρυθμιστική ατζέντα που μοιάζει ανέφικτη
Η κυβέρνηση απαριθμεί σειρά επόμενων παρεμβάσεων, όμως η υλοποίηση παραμένει εξαιρετικά αβέβαιη. Στα σχέδια περιλαμβάνονται:
– Νέα χωροταξικά για βιομηχανία, ΑΠΕ και τουρισμό
– Απλούστευση αδειοδοτήσεων και μείωση γραφειοκρατίας
– Μείωση ενεργειακού κόστους για τις βιομηχανίες
– Δημιουργία Εθνικού Μητρώου Επιδομάτων και Παροχών
Παρότι το κυβερνητικό πρόγραμμα κατακλύζεται από εξαγγελίες, οι πολίτες συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τις ίδιες δυσκολίες στην καθημερινότητα, με μισθούς που δεν φτάνουν, ανατιμήσεις στα πάντα και δημόσιες υπηρεσίες που συνεχίζουν να υπολειτουργούν.
Μεταρρυθμίσεις στο χαρτί, βάρη στους πολίτες
Η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικόνα «μεταρρυθμιστικής αντεπίθεσης», όμως η πραγματικότητα αποκαλύπτει ότι πρόκειται κυρίως για επικοινωνιακές κινήσεις, με χρονοδιαγράμματα που μετατίθενται διαρκώς στο μέλλον.
Τα επιδόματα λειτουργούν ως παροχές κατευνασμού, η φορολογική μεταρρύθμιση μεταφέρεται για δύο χρόνια μετά, οι συλλογικές συμβάσεις επαναφέρονται ατελώς και οι υπηρεσίες της χώρας εξακολουθούν να βυθίζονται στη γραφειοκρατία.
Οι πολίτες δεν χρειάζονται νέες ανακοινώσεις· χρειάζονται ουσιαστικές πολιτικές τώρα, όχι από το 2026 και μετά.
