Τσίπρας, Μουρτζούκου και Πρετεντέρης – Τρεις υποθέσεις-φωτιά που μονοπώλησαν την επικαιρότητα και αποπροσανατόλισαν από τα μεγάλα σκάνδαλα που απειλούν το κυβερνητικό αφήγημα
Η Πυθία σχολιάζει
Όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη έδειχνε να ακροβατεί επικίνδυνα στα σκοινιά, με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ να απειλεί ευθέως την εικόνα και το μέλλον της και τις αποτυχίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής να πυκνώνουν, τρία γεγονότα ήρθαν σχεδόν ταυτόχρονα να «κλέψουν» την επικαιρότητα και να αναδιαμορφώσουν το δημόσιο διάλογο:
- Η διαρροή των πρακτικών της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών για το δημοψήφισμα του 2015, μια κίνηση με εμφανή στόχο την επαναφορά του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά και της κυβέρνησής του στο προσκήνιο της ευθύνης και του ιστορικού αναθεωρητισμού.
- Η σύλληψη της Ειρήνης Μουρτζούκου για την υπόθεση του θανάτου τεσσάρων παιδιών.
- Η “βόμβα” από αγνώστους… τρομοκράτες (;) στο σπίτι του δημοσιογράφου Γιάννη Πρετεντέρη, που συνιστά πρωτοφανές συμβάν στα ελληνικά χρονικά, αφού δεν προηγήθηκε τηλεφώνημα κάτι που δεν συναντά κανείς στο ιστορικό των ενεργειών των εν Ελλάδι ενόπλων οργανώσεων. Η… τζούφια βόμβα παραπέμπει περισσότερο σε προβοκάτσια – άγνωστων και σκοτεινών κύκλων – ή σε τυφλό τρομοκρατικό χτύπημα (εφόσον είχε εκραγεί βέβαια)
Οι υποθέσεις αυτές, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, αποκτούν κοινή σημασία όταν ειδωθούν από το πρίσμα του επικοινωνιακού timing. Όλες τους λειτούργησαν ως αντιπερισπασμοί – επικοινωνιακά «σοκ» που επανέφεραν την κοινωνία σε έναν γνώριμο διπολικό χάρτη: μνημόνιο vs αντιμνημόνιο, κοινωνία vs κατά συρροή παιδοκτόνου, τρομοκρατία vs ασφάλεια.
Σύμπτωση; Ίσως. Αλλά στην πολιτική, η χρονική σύμπτωση είναι πάντα ύποπτη. Κι όταν η κυβέρνηση βρίσκεται υπό πίεση, η ανάγκη για αντιστροφή του κλίματος μπορεί να οδηγήσει σε ένα καταιγισμό γεγονότων με μεγάλη σημειολογία – είτε προκαλούνται, είτε απλώς αξιοποιούνται με δεξιοτεχνία.
