Η στρατηγική των ανοιχτών θυρών, το εσωκομματικό «βέτο» και η αναζήτηση νέας πολιτικής στέγης
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Η Θεοδώρα Τζάκρη φαίνεται να κινείται πλέον σε μια εξαιρετικά λεπτή γραμμή, καθώς η προσπάθεια επαναπροσέγγισης με το ΠΑΣΟΚ προσκρούει σε ένα ισχυρό εσωκομματικό μέτωπο. Όπως μου λένε, αν και ο Νίκος Ανδρουλάκης επιλέγει τ σιωπή, κορυφαία στελέχη έχουν υψώσει ένα «τείχος» αντιδράσεων, καθιστώντας σαφές ότι η επιστροφή προσώπων που ταυτίστηκαν με άλλους πολιτικούς χώρους αποτελεί «κόκκινη γραμμή». Η αντιπρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας αντιλαμβάνεται πως οι πόρτες στη Χαριλάου Τρικούπη δεν ανοίγουν εύκολα, γεγονός που την αναγκάζει να ενεργοποιήσει εναλλακτικά σενάρια επιβίωσης.
Σε αυτό το πλαίσιο, η δήλωση της Τζάκρη ότι «δεν αποκλείει τίποτα» σχετικά με μια συνεργασία με το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, ερμηνεύεται ως μια σαφής κίνηση απεγκλωβισμού. Αντιλαμβάνομαι πως η βουλευτής βλέπει τη δυναμική του Στέφανου Κασσελάκη να φθίνει και αναζητά μια νέα, «αντισυστημική» στέγη που θα μπορούσε να της εξασφαλίσει πολιτικό μέλλον. Η ρητορική της περί «κοινού δρόμου των κινημάτων για την ανατροπή του καθεστώτος» αποτελεί το πρώτο επίσημο φλερτ με έναν χώρο που, παρά τις σκοταδιστικές του αποχρώσεις, δείχνει να διατηρεί μια υπολογίσιμη δημοσκοπική ορμή.
Ωστόσο, η στρατηγική αυτή ενέχει τον κίνδυνο της πλήρους απομόνωσης από το προοδευτικό ακροατήριο. Παρά το γεγονός ότι η ίδια έσπευσε να πάρει αποστάσεις από τις θέσεις της Καρυστιανού για τις αμβλώσεις, η επιδίωξη συμπόρευσης με ένα μόρφωμα που καθοδηγείται από τη Μαρία Γρατσία δημιουργεί σοβαρά ερωτηματικά. Όπως όλα δείχνουν, η Θεοδώρα Τζάκρη προετοιμάζεται για ένα «σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες», περιμένοντας να δει ποια πόρτα θα μείνει τελικά μισάνοιχτη, την ώρα που το πολιτικό σκηνικό αναδιατάσσεται βίαια.
