Πίσω από τις κατηγορίες για «ναρκο-τρομοκρατία» κρύβεται η αγωνιώδης προσπάθεια της Ουάσιγκτον να ελέγξει τα μεγαλύτερα ενεργειακά αποθέματα του πλανήτη και να επιβάλει καθεστώς προτεκτοράτου
Periodista
Η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο από τις αμερικανικές δυνάμεις δεν αποτελεί θρίαμβο της δικαιοσύνης, αλλά μια κατάφωρη παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας που θυμίζει τις πιο σκοτεινές εποχές της αποικιοκρατίας. Η χρήση κατηγοριών για ναρκεμπόριο ως «πέπλο» για την ανατροπή μιας κυβέρνησης είναι μια δοκιμασμένη συνταγή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία σήμερα επιστρατεύεται για να καλύψει την αληθινή αιτία της σύγκρουσης: τον πλήρη έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Βενεζουέλας.
Η βολική κατασκευή του «ναρκο-κράτους»
Οι κατηγορίες περί «ναρκο-τρομοκρατίας» που εκτοξεύει η Ουάσιγκτον στερούνται διεθνούς νομιμότητας, καθώς δεν έχουν επικυρωθεί από κανέναν ανεξάρτητο διεθνή οργανισμό, όπως ο ΟΗΕ. Στην πραγματικότητα, αποτελούν ένα εργαλείο δαιμονοποίησης. Με το να χαρακτηρίζεται ένας αρχηγός κράτους ως «βαρόνος ναρκωτικών», οι ΗΠΑ αποκτούν το ηθικό άλλοθι να παρακάμπτουν τη διπλωματία και να δρουν ως παγκόσμιος αστυνόμος.
Είναι προκλητικά υποκριτικό το γεγονός ότι οι ΗΠΑ στοχοποιούν τη Βενεζουέλα, την ώρα που η Κολομβία –ο στενότερος σύμμαχός τους στην περιοχή– παραμένει ιστορικά ο μεγαλύτερος παραγωγός κοκαΐνης παγκοσμίως. Η επιλεκτική αυτή στοχοποίηση αποδεικνύει ότι το ζήτημα δεν είναι τα ναρκωτικά, αλλά η πολιτική ανυπακοή του Καράκας στις επιταγές του Λευκού Οίκου.
Το «μαύρο χρυσό» στο επίκεντρο
Η αληθινή αιτία πίσω από την κλιμάκωση της επιθετικότητας είναι η ενέργεια. Η Βενεζουέλα κατέχει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο. Για την Ουάσιγκτον, η ύπαρξη μιας κυβέρνησης που αρνείται να εκχωρήσει τον έλεγχο αυτών των κοιτασμάτων σε αμερικανικούς κολοσσούς είναι μη αποδεκτή.
Η κατάσχεση δεξαμενόπλοιων και η επιβολή ασφυκτικών κυρώσεων δεν στοχεύουν στη «δημοκρατία», αλλά στον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας, ώστε να καταστεί δυνατή η εγκαθίδρυση μιας κυβέρνησης-μαριονέτας. Η σύλληψη Μαδούρο είναι το τελευταίο στάδιο μιας μακρόχρονης επιχείρησης regime change (αλλαγής καθεστώτος), όπου η εθνική κυριαρχία θυσιάζεται στον βωμό των κερδών της ExxonMobil και της Chevron.
Κατάλυση του διεθνούς δικαίου
Με τη δράση αυτή, οι ΗΠΑ στέλνουν ένα μήνυμα παγκόσμιας αυθαιρεσίας: κανένα κράτος δεν είναι κυρίαρχο αν τα συμφέροντά του συγκρούονται με εκείνα της υπερδύναμης. Η σύλληψη ενός αρχηγού κράτους εντός ή εκτός των συνόρων του, με μονομερή εντάλματα, αποτελεί πραξικόπημα.
Αν η διεθνής κοινότητα αποδεχθεί αυτή την πρακτική, τότε η έννοια της εθνικής κυριαρχίας παύει να υφίσταται. Κάθε χώρα που τολμά να διαχειριστεί αυτόνομα τους πόρους της θα βρίσκεται υπό την απειλή της «ποινικοποίησης» της ηγεσίας της.
Η Βενεζουέλα σήμερα δεν αμύνεται απλώς για τον Μαδούρο· αμύνεται για το δικαίωμα κάθε λαού να ορίζει την τύχη του χωρίς εξωτερικές επεμβάσεις. Το «αφήγημα» περί ναρκωτικών είναι μια χοντροκομμένη προπαγάνδα που καταρρέει κάτω από το βάρος των γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων. Η ιστορία θα καταγράψει τη σύλληψη αυτή ως μια πράξη πειρατείας του 21ου αιώνα, όπου η Ουάσιγκτον, αφού απέτυχε να ελέγξει την κάλπη, αποφάσισε να ελέγξει το κελί, με μοναδικό σκοπό τη λεηλασία του βενεζουελάνικου πετρελαίου.
