Η «στασιμότητα» των αντιπάλων ως σανίδα σωτηρίας για το Μαξίμου – Η στρατηγική του φόβου απέναντι στο 70% της λαϊκής δυσαρέσκειας και οι αρρυθμίες στο στρατόπεδο της αντιπολίτευσης
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με παγετώνα κοινωνικής απογοήτευσης, καθώς επτά στους δέκα πολίτες στρέφουν την πλάτη τους στις τρέχουσες πολιτικές επιλογές. Ωστόσο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μοιάζει να αντλεί αντοχή όχι από τη δική του δυναμική, αλλά από την αδυναμία των υπολοίπων να συγκροτήσουν ένα ενιαίο και πειστικό μέτωπο. Η εικόνα ενός κατακερματισμένου αντιπολιτευτικού λόγου, γεμάτου εσωτερικές έριδες και έλλειψη οράματος, αποτελεί τον πιο πολύτιμο σύμμαχο της κυβέρνησης στην προσπάθειά της να διατηρήσει τα ηνία.
Το δίλημμα της σταθερότητας σε έναν ταραγμένο κόσμο
Στην πορεία προς την άνοιξη του 2027, ο Πρωθυπουργός αναμένεται να επενδύσει στη ρητορική της «σιδηράς πυγμής» απέναντι στο ενδεχόμενο μιας πολιτικής περιπέτειας. Προβάλλοντας τον εαυτό του ως τον μοναδικό εγγυητή της ασφάλειας σε ένα διεθνές περιβάλλον που φλέγεται και επηρεάζεται από τις απρόβλεπτες κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ, θα επιχειρήσει να πείσει τους πολίτες πως οποιαδήποτε άλλη επιλογή ισοδυναμεί με χάος. Το στοίχημα είναι αν το αίσθημα της επιβίωσης θα καταφέρει τελικά να επικαλύψει την οργή για τα σκάνδαλα και την ακρίβεια που δοκιμάζουν τις αντοχές των νοικοκυριών.
Αντιπολίτευση σε τροχιά αυτοχειρίας
Η «χείρα βοηθείας» προς το Μαξίμου έρχεται από παντού, καθώς οι εναλλακτικοί πόλοι εξουσίας δείχνουν εγκλωβισμένοι στις δικές τους παθογένειες. Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να χάνει το μομέντουμ της επιστροφής του λόγω μιας ανεξήγητης χρονοτριβής στην ίδρυση νέου φορέα, ενώ το ΠΑΣΟΚ παραμένει δέσμιο μιας ατέρμονης εσωστρέφειας που ακυρώνει κάθε προσπάθεια για φυγή προς τα εμπρός. Την ίδια στιγμή, η Μαρία Καρυστιανού, που για πολλούς αποτελούσε την ελπίδα για κάτι νέο, δείχνει να «αυτοπυρπολείται» πολιτικά με δηλώσεις που παραπέμπουν σε αναχρονιστικές ατζέντες, περιορίζοντας την εμβέλειά της στον χώρο της σκληρής δεξιάς.
Ο ριψοκίνδυνος δρόμος προς την τετραετία
Η απόφαση για εξάντληση της θητείας είναι πλέον ειλημμένη, με το κυβερνητικό επιτελείο να ευελπιστεί πως ο χρόνος θα λειτουργήσει ως ιαματικό φάρμακο για τη φθορά που έχει υποστεί. Παρά την πεποίθηση πως τα δύσκολα πέρασαν, η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη, καθώς τυχαία γεγονότα ή κακοί χειρισμοί μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανατρέψουν το σκηνικό. Ο Πρωθυπουργός ποντάρει σε μια παγιωμένη ανυπαρξία αντιπάλου, όμως η ιστορία διδάσκει πως η κοινωνική οργή, όταν δεν βρίσκει θεσμική διέξοδο, συχνά εκτονώνεται με τρόπους που καμία κυβερνητική στρατηγική δεν μπορεί να ελέγξει.
