Του Νίκου Παναγιωτόπουλου
Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε φωτογραφία μέσα κι έξω από το μπουζουκτσίδικο, σαν ένα κακόγουστο σκηνικό από παλιά ελληνική ταινία. Μέσα οι λίγοι και «εκλεκτοί», με πρόεδρο του συνεδρίου τον Μαντζουράνη – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
Στο πάλκο οι εναπομείναντες υποψήφιοι αρχηγοί, σαν παράσταση σε τριτοκλασάτο θερινό θέατρο. Έχουμε τον Απόστολο Γκλέτσο – ναι, αυτόν με τις “εισαγωγές” για ικανοποίηση μεταναστών και τις εθνικιστικές του κορώνες περί παραίτησης αν τα Σκόπια ονομαστούν Μακεδονία. Ναι τη συμφωνία των Πρεσπών που είναι εμβληματική για τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι έπειτα ο Παύλος Πολάκης, ο λαϊκός “Ράμπο” του κόμματος, τον οποίο όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ ήθελαν μια “καθαρή” διαγραφή από τον Κασσελάκη, με την Όλγα Γεροβασίλη να βαράει παλαμάκια στο παρασκήνιο. Και όταν τον επανάφερε υπήρχαν αντιδράσεις. Αλλά οι αρχές κάποιων είναι συγκεκριμένες, «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου».
Εντωμεταξύ, ο Σωκράτης Φάμελλος που είχε καταγγείλλει τον Νίκο Παππά ως μέρος ενός “σχεδίου εκτροπής” όταν ο Κασσελάκης τον αντικατέστησε από Πρόεδρο της ΚΟ, τώρα τον χεικροτούσε. Και εδώ είναι που οι “4” υπόλοιποι υποψήφιοι αρχηγοί καταγγέλλουν διαπλοκή για τη ρευστοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ – σαν να παρακολουθούμε σε ζωντανή μετάδοση τον πιο παλιό και βαρετό ασπρόμαυρο ελληνικό σίριαλ. Ας είμαστε ειλικρινείς: χωρίς διαπλοκή τα κατάφεραν περίφημα σε live σύνδεση από τα μπουζούκια. Τον διχασμό τον ανέλαβαν μόνοι τους, αποκλείοντας οργανώσεις, «διαγράφοντας» μέλη, και βάζοντας τους «εκλεκτούς» συνέδρους από την πίσω πόρτα με συνθηματικά, σαν ταινία του Φίνου.
Είναι απορίας άξιον, λοιπόν, ποια “έδρα” ζητούν να “επιστρέψουν” οι πρωταγωνιστές του δράματος. Οι ίδιοι που αγνόησαν τη βάση του κόμματος, οι 163 που καθαίρεσαν τον Κασσελάκη, οι ίδιοι που απέκλεισαν συνέδρους και έσβησαν οργανώσεις λες και παίζουν σε κάποιο περίεργο sequel του The Godfather με πολιτική ίντριγκα. Και τώρα, ζητούν να παραδώσει την «έδρα» όποιος τους αντιστάθηκε, σαν να πρόκειται για τα ρέστα από μια χαμένη παρτίδα πόκερ.
Ας αναρωτηθούμε, όμως: ποιοι είναι οι πραγματικοί αποστάτες των αξιών ενός δημοκρατικού κόμματος; Και τελικά, σε ποιους ανήκουν οι “έδρες”; Η πραγματικότητα είναι τόσο σουρεαλιστική που ακόμα και ο Μπρεχτ θα έβγαινε από το θέατρο…
Σε μια κίνηση αυτογελοιοποίησης, ζητούν πίσω τις βουλευτικές έδρες από εκείνους που, δηλώνοντας ανεξαρτησία, αρνούνται να ακολουθήσουν και να αποδεχτούν τις μεθοδεύσεις αποκλεισμών. Ο παραλογισμός αγγίζει τα όρια του σουρεαλιστικού. Οι βουλευτές αυτοί αρνήθηκαν να γίνουν συνένοχοι σε ένα παιχνίδι αποκλεισμού μελών και ψηφοφόρων, βλέποντας τις δημοκρατικές αρχές να καταπατώνται με συνοπτικές διαδικασίες. Και τώρα, όσοι έδειξαν τη δική τους αντίσταση, έχουν την “τιμή” να κατηγορούνται για «προδοσία» από εκείνους που πρώτοι απαξίωσαν τις αξίες του κόμματος και την ψήφο των ίδιων των πολιτών.
Η απαίτηση για «επιστροφή έδρας» από τους ανεξαρτητοποιημένους βουλευτές είναι, στην ουσία, ένα σαφές μήνυμα για το πώς αντιλαμβάνεται η «ηγεσία» του ΣΥΡΙΖΑ τη δημοκρατία: δεν την υπηρετεί, τη διατάζει. Όμως, οι έδρες δεν ανήκουν στα κομματικά σαλόνια ή στις “επιτροπές καθαρισμού” που διαγράφουν και αποκλείουν. Ανήκουν στον κόσμο που ψήφισε, στην κοινωνική βάση που περιμένει εκπροσώπηση και όχι υποταγή. Με τις πολιτικές τους «εκκαθαρίσεις», οι ίδιοι απαξίωσαν την έννοια της λαϊκής εντολής. Και τώρα ζητούν πίσω τις έδρες από αυτούς που επέλεξαν να μείνουν πιστοί στις αρχές και όχι σε μια απολυταρχική ηγεσία.
Αναρωτιέται κανείς, τελικά, ποιοι είναι οι πραγματικοί αποστάτες: αυτοί που αρνούνται να υποκύψουν σε αντικαταστατικές μεθοδεύσεις ή εκείνοι που υπονομεύουν το κόμμα από μέσα, παραβιάζοντας τις ίδιες του τις αρχές;
