Παρέμβαση-καταπέλτης του πρώην Υπουργού Εξωτερικών για την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου και τη συγκρότηση μιας μεγάλης κοινωνικής συμμαχίας
Ο Νίκος Κοτζιάς προχωρά σε μια βαθιά και αιχμηρή ανάλυση των αιτιών που οδήγησαν στον κατακερματισμό της Αριστεράς, εστιάζοντας στην αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να λειτουργήσει ως ουσιαστική αντιπολίτευση μετά το 2019. Σύμφωνα με τον πρώην Υπουργό, η «μεγάλη ήττα» δεν ήταν το 32% του 2019, αλλά η καθίζηση του 2023, η οποία οφείλεται στο γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε οκτώ στους δέκα νόμους της κυβέρνησης της ΝΔ, ενώ σιώπησε σκόπιμα σε τομείς όπως η εξωτερική πολιτική. Ο Νίκος Κοτζιάς υπογραμμίζει ότι η ηγεσία του χώρου αντιμετώπισε τις μικρότερες δυνάμεις με την «αλαζονεία της απλής αριθμητικής», παραβλέποντας ότι η πολιτική είναι άλγεβρα, ενώ αρνήθηκε πεισματικά να προχωρήσει σε μια συλλογική αξιολόγηση του κυβερνητικού έργου της περιόδου 2015-2019.
Η κριτική του επεκτείνεται στην αλλαγή κατεύθυνσης και συνεργασιών, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ άφησε εκτός συνεννοήσεων το ΠΡΑΤΤΩ, πολλούς πασοκογενείς και οργανώσεις της Οικολογίας, επιλέγοντας να φέρει στις γραμμές του «νέα πολιτικά φρούτα», γνωστούς αντικομμουνιστές και δεξιούς, όπως ο Ν. Μαραντζίδης, τον οποίο χαρακτηρίζει ως τον κατ’ εξοχήν υβριστή της εθνικής αντίστασης. Αυτό το δεξιόστροφο πείραμα απέτυχε παταγωδώς, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα έναν «άρρωστο οργανισμό» στον οποίο απουσιάζει η αλληλεγγύη και η συλλογική ευθύνη, ενώ κυριαρχούν προσωπικές στρατηγικές βολέματος. Ο Νίκος Κοτζιάς τονίζει χαρακτηριστικά ότι «δεν μπορεί να υπάρξει αριστερά χωρίς συναίσθημα», όπως ο σεβασμός στους αγωνιστές και η αγάπη για την πατρίδα.
Πέντε σημεία για την ανασυγκρότηση και τη δημιουργία Φόρουμ Διαλόγου
Προκειμένου να υπάρξει έξοδος από το τέλμα, ο Νίκος Κοτζιάς καταθέτει πέντε συγκεκριμένες προτάσεις που στοχεύουν στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και της κουλτούρας του δημοκρατικού διαλόγου. Πρώτον, θέτει ως όρο την ειλικρίνεια και τη δημιουργικότητα στην επικοινωνία μεταξύ των δυνάμεων, ξεκαθαρίζοντας ότι «όποιος δεν θέλει τον διάλογο δεν θα έχει την υποστήριξή μας». Δεύτερον, προτείνει την άμεση συγκρότηση ενός δομημένου Φόρουμ Διαλόγου, το οποίο θα αποτρέπει τη διάχυση της εσωστρέφειας και θα επιτρέπει την οργανωμένη ανταλλαγή επιχειρημάτων, καθώς η δημοκρατία στην αριστερά απαιτεί οργάνωση.
Τρίτο και εξαιρετικά κρίσιμο σημείο είναι η δημιουργία ενός άτυπου Κώδικα Δεοντολογίας για την αντιμετώπιση του «ανθρώπινου ελλείμματος», δηλαδή της τοξικότητας και των ύβρεων, με τη σαφή επισήμανση ότι «η εσωτερική διαφωνία είναι δικαίωμα. Η δημόσια υπονόμευση είναι διάλυση». Τέταρτον, ζητά τη διασφάλιση μαχητικών κοινών δράσεων εντός και εκτός Βουλής, και πέμπτον, τη συγκρότηση κοινών ομάδων σε λαϊκές και μαζικές οργανώσεις. Ο στόχος είναι η αποκατάσταση της επαφής με τα λαϊκά κινήματα και κάθε τυραννισμένο Έλληνα, πριν οι εκλογές τεθούν ως προτεραιότητα, καθώς δεν πρέπει να μπαίνει το κάρο μπροστά από το άλογο.
Το μοντέλο της νέας ηγεσίας και η κοινωνική συμμαχία των ταλαντούχων
Το όραμα του Νίκου Κοτζιά περιλαμβάνει μια Ελλάδα αναγέννησης, όπου τα υπερκέρδη των τραπεζών και της ενέργειας θα φορολογούνται δίκαια, το κράτος δικαίου θα είναι καθημερινότητα και θα υπάρχει ένα ισχυρό εθνικό σύστημα υγείας και παιδείας. Για να επιτευχθεί αυτό, προτείνει τη συγκρότηση μιας μεγάλης πολιτικής συμμαχίας που θα εκφράζει την κοινωνική συμπαράταξη των ταλαντούχων με τους απόκληρους της ζωής. Στο οργανωτικό επίπεδο, προτείνει μια προσωρινή κοινή διοικούσα επιτροπή η οποία θα καταθέσει, όταν έρθει η ώρα, ένα κοινό ψηφοδέλτιο, διατηρώντας ταυτόχρονα την αυτονομία των συμμετεχόντων δυνάμεων.
Στο φλέγον ζήτημα της ηγεσίας, ο πρώην Υπουργός απορρίπτει τις παρασκηνιακές συμφωνίες και προτείνει την εκλογή του επικεφαλής από το συμμαχικό μπλοκ με απόλυτη διαφάνεια. Η προτίμησή του στρέφεται στην εκλογή του Προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας από τους υποψήφιους των επόμενων εκλογών, καθώς και τους νυν βουλευτές και ευρωβουλευτές, μέσα από μαζικές διαδικασίες σε κάθε εκλογική ενότητα. Αυτός ο δρόμος, αν και δύσκολος, είναι ο μόνος που μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό ρεύμα με σταθερό χαρακτήρα, ανάλογο με την ιστορική πορεία της ΕΔΑ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «πρέπει να τελειώνουμε με τη μιζέρια, τις προσωπικές στρατηγικές, τις ήττες» και να βαδίσουμε προς το ξέφωτο της ελπίδας και της αναγέννησης της πατρίδας.
