Ο Λευκός Οίκος ζυγίζει «πολύ ισχυρές επιλογές» εν μέσω αιματηρής καταστολής στην Τεχεράνη – Ο πειρασμός της στρατιωτικής ισχύος μετά τη Βενεζουέλα και ο φόβος μιας περιφερειακής ανάφλεξης
Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται ενώπιον κρίσιμων αποφάσεων, καθώς η ενημέρωση από ανώτερους αξιωματούχους, θέτει στο τραπέζι σενάρια που κυμαίνονται από κυβερνοεπιθέσεις έως αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Με την ανάμνηση του «θριάμβου» στο Καράκας και τη σύλληψη του Μαδούρο να είναι νωπή, ο Αμερικανός πρόεδρος εξετάζει αν θα χρησιμοποιήσει ξανά τον στρατό. Ήδη, η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Καρολάιν Λίβιτ, τόνισε πως «ο κόσμος μπορεί να συνεχίσει να κάνει εικασίες», ενώ ο ίδιος ο Τραμπ έχει καταστήσει σαφές πως οι ΗΠΑ είναι «οπλισμένες και έτοιμες» να παρέμβουν υπέρ των διαδηλωτών.
Το οπλοστάσιο των ΗΠΑ και η σκιά του παρελθόντος
Η Ουάσιγκτον διαθέτει εκτενή κατάλογο στόχων, έχοντας αποδείξει την ικανότητά της για πλήγματα ακριβείας με βομβαρδιστικά stealth B-2, όπως συνέβη το περασμένο καλοκαίρι κατά ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων. Πέρα από τις συμβατικές επιθέσεις, το Πεντάγωνο εξετάζει κυβερνοεπιθέσεις και ψυχολογικές επιχειρήσεις για τη διατάραξη των δομών διοίκησης της Τεχεράνης. Ωστόσο, ο Τραμπ παραμένει επιφυλακτικός για την αποστολή χερσαίων δυνάμεων, επικαλούμενος συχνά την καταστροφική επιχείρηση διάσωσης ομήρων του 1980, η οποία είχε οδηγήσει στην ταπείνωση του τότε προέδρου Τζίμι Κάρτερ.
Στόχος η αλλαγή συμπεριφοράς και όχι η ανατροπή;
Παρά την πολεμική ρητορική, πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι ο πλήρης στόχος του Τραμπ είναι η απόσπαση παραχωρήσεων στο πυρηνικό πρόγραμμα και η παύση της καταστολής, παρά η άμεση αλλαγή καθεστώτος. Ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς φέρεται να είναι από τους λίγους που παροτρύνουν τον πρόεδρο να εξαντλήσει τα περιθώρια της σοβαρής διαπραγμάτευσης. Ωστόσο, η συνεχιζόμενη αγριότητα στους δρόμους του Ιράν καθιστά τη διπλωματία να μοιάζει με αδυναμία, ενθαρρύνοντας τις φωνές που ζητούν ένα περιορισμένο πλήγμα για να προκληθεί πανικός στις τάξεις των κληρικών.
Ο κίνδυνος του «Άξονα της Αντίστασης»
Μια αμερικανική επίθεση ενέχει το ρίσκο της συσπείρωσης του ιρανικού λαού γύρω από τη σημαία, σκληραίνοντας την αποφασιστικότητα του καθεστώτος. Επιπλέον, παρά την αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ και την πτώση του Άσαντ στη Συρία, ο «Άξονας της Αντίστασης» παραμένει ζωντανός. Οι Χούθι στην Υεμένη και οι σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ διατηρούν την ικανότητα αντιποίνων κατά αμερικανικών στόχων. Ο εξόριστος πρίγκιπας Ρεζά Παχλαβί καλεί σε άμεση παρέμβαση για την κατάρρευση του καθεστώτος, όμως στον Λευκό Οίκο γνωρίζουν καλά ότι στη Μέση Ανατολή τίποτα δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται.
