Πώς ο Αλέξης Τσίπρας εργάζεται μεθοδικά για τη διάλυση του δημοκρατικού χώρου και διευκολύνει την τρίτη θητεία Μητσοτάκη. Ανάλυση ενός πολιτικά βρόμικου παιχνιδιού.
Periodista
Η Ελλάδα διανύει μια κρίσιμη περίοδο. Βρισκόμαστε στο μέσο της δεύτερης θητείας του Κυριάκου Μητσοτάκη, με το πολιτικό σκηνικό να μοιάζει περισσότερο ρευστό και κατακερματισμένο από ποτέ. Και όμως, μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τον καταλυτικό ρόλο του Αλέξη Τσίπρα στη σημερινή αποσάθρωση του προοδευτικού χώρου. Όχι ως αντίπαλος του Μητσοτάκη, αλλά –όσο κι αν ακούγεται προκλητικό– ως έμμεσος σύμμαχος στην εδραίωση της ηγεμονίας του.
Από τη στιγμή που εγκατέλειψε την εξουσία, ο Τσίπρας δεν κατάφερε να λειτουργήσει ως ενοποιητικός παράγοντας για τον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο. Αντιθέτως, με μια σειρά κινήσεων που έφεραν τη σφραγίδα εσωστρέφειας, μικροηγεμονισμού και έλλειψης στρατηγικής, συνέβαλε αποφασιστικά στη διάλυση της Αριστεράς. Το αποκορύφωμα ήρθε με το πραξικοπηματικού χαρακτήρα πέρασμα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ σε μια γραφειοκρατική κλίκα, απομακρύνοντας τον κόσμο της βάσης και ακυρώνοντας κάθε προσπάθεια ανασύνταξης.
Σήμερα, τη στιγμή που η προοδευτική αντιπολίτευση φυτοζωεί και ο πολιτικός χάρτης μοιάζει θρυμματισμένος, ο Αλέξης Τσίπρας επανέρχεται στο προσκήνιο όχι για να ενώσει, αλλά για να ολοκληρώσει τη διάλυση. Επιστρέφει ως ο αγγελιοφόρος των συμφερόντων της παρακμής, παρουσιάζοντας μια επίπλαστη εναλλακτική που στην πράξη διασπά, υπονομεύει και τελικά ακυρώνει κάθε πιθανότητα σύγκλισης του προοδευτικού μετώπου.
Η αλήθεια είναι άβολη αλλά δεν πρέπει να αγνοηθεί: Ορισμένα από τα συμφέροντα που σήμερα προωθούν την επάνοδο Τσίπρα στο πολιτικό σκηνικό, είναι τα ίδια που διατηρούν στενές σχέσεις με το περιβάλλον Μητσοτάκη. Το παιχνίδι είναι βρόμικο και πολύπλοκο. Στόχος δεν είναι η ανατροπή του σημερινού status quo, αλλά η συντήρησή του με “αντιπολίτευση” που λειτουργεί ως εκτονωτική βαλβίδα.
Και μέσα σε όλα αυτά, πρέπει να είμαστε σαφείς: Ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρόκειται να γίνει ξανά πρωθυπουργός. Έχει ήδη κριθεί από τον λαό –και μάλιστα αυστηρά. Η πολιτική του πορεία συνοδεύεται από ταμπέλες όπως «δειλία», «αναξιοπιστία», «ήττα». Η εικόνα του σήμερα είναι περισσότερο συνδεδεμένη με την παρακμή και τη στασιμότητα, παρά με την ελπίδα και την προοπτική.
Αν ο προοδευτικός χώρος έχει ακόμα μέλλον, αυτό δεν περνάει μέσα από την ανακύκλωση των ίδιων αποτυχημένων επιλογών. Χρειάζεται μια νέα γενιά πολιτικής ηγεσίας, με ειλικρίνεια, τόλμη και ρήξη με τα συμφέροντα – όχι απλώς αλλαγή προσώπων που εκπροσωπούν τα ίδια κέντρα εξουσίας με διαφορετική ρητορική.
Ο Τσίπρας μπορεί να επιχειρεί την επιστροφή του, αλλά ας μην έχουμε αυταπάτες: η επιστροφή του δεν είναι ελπίδα για την Αριστερά, για τη Δημοκρατική Παράταξη και τον τόπο. Είναι ο μηχανισμός που ίσως δώσει στον Μητσοτάκη την τρίτη του θητεία.
