Η υπόθεση Παπαχελά ήταν η αφορμή, όχι η αιτία – και ο χάρτης ισχύος αλλάζει
Periodista
Η υπόθεση του ντοκιμαντέρ Παπαχελά δεν είναι το πρόβλημα. Είναι το σημείο έκρηξης. Αυτό που αποκαλύπτεται είναι ότι ο πόλεμος Αλαφούζου – Μητσοτάκη μόλις ξεκίνησε, και όσοι τον διαβάζουν ως μια «παρεξήγηση» γύρω από μια κρατική χρηματοδότηση, απλώς χάνουν τη μεγάλη εικόνα.
Τα αίτια είναι βαθύτερα και παλαιότερα. Τους τελευταίους μήνες, ο ρόλος του Αλαφούζου στο σύστημα εξουσίας έχει υποβαθμιστεί. Δεν είναι πια ο κεντρικός συνομιλητής. Δεν είναι ο αυτονόητος πόλος. Οι γραμμές επικοινωνίας με το Μαξίμου αδυνάτισαν, η επιρροή μειώθηκε και η αίσθηση ότι «παραμερίζεται» έγινε χειροπιαστή.
Την ίδια ώρα, άλλοι οικονομικοί και μιντιακοί πόλοι ανεβαίνουν. Παίρνουν χώρο, παίρνουν ρόλο, παίρνουν πρόσβαση. Το σύστημα δεν αντέχει κενά. Όταν ένας παίκτης χάνει έδαφος, κάποιος άλλος το καταλαμβάνει. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η απόφαση του ΕΚΚΟΜΕΔ λειτούργησε σαν κόκκινο πανί. Όχι γιατί αφορά στον Παπαχελά –αν και αυτό έχει τη σημασία του– αλλά γιατί εκλήφθηκε ως μήνυμα ισχύος: ότι το κράτος μπορεί να παρεμβαίνει, να κόβει, να υποδεικνύει. Και αυτό, για έναν όμιλο που θεωρούσε τον εαυτό του θεσμικό πυλώνα του κεντρικού συστήματος εξουσίας, ήταν casus belli.
Η αντίδραση Αλαφούζου ήταν μετωπική, όχι διαπραγματευτική. Επιστολή και δημόσια σύγκρουση στο δελτίο. Όλα δείχνουν ότι δεν επιδιώκει αποκλιμάκωση. Αντιθέτως, δείχνει ότι δεν αποδέχεται τον νέο συσχετισμό ισχύος.
Το συμπέρασμα είναι καθαρό: η σχέση εμπιστοσύνης έσπασε. Και όταν αυτό συμβαίνει, το ζήτημα δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ. Είναι ποιος μιλά, ποιος ακούγεται και ποιος μένει εκτός παιχνιδιού στην επόμενη φάση.
