Η ντροπιαστική σιωπή για τη διεθνή νομιμότητα στη Βενεζουέλα αποτελεί την κορύφωση μιας πολιτικής που μετατρέπει την Ελλάδα σε θλιβερό παρακολούθημα ξένων συμφερόντων – Η επικίνδυνη σχετικοποίηση των εισβολών και η εκκωφαντική υποχωρητικότητα που ναρκοθετεί την εθνική κυριαρχία
Periodista
Η πρόσφατη τοποθέτηση του Έλληνα Πρωθυπουργού σχετικά με τη στρατιωτική επέμβαση και την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική αστοχία, αλλά ένα μνημείο πολιτικής δουλοπρέπειας. Η κυνική δήλωση ότι «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών» αποτελεί την απόλυτη παραδοχή ότι η Αθήνα έχει απεμπολήσει κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου, υιοθετώντας πλήρως τον «νόμο της ζούγκλας». Όταν ο ηγέτης μιας χώρας που στηρίζει την ίδια της την ύπαρξη στον σεβασμό των συνόρων και της εθνικής κυριαρχίας, αρνείται να καταδικάσει μια ωμή εισβολή, τότε παύει να είναι εγγυητής των εθνικών συμφερόντων και μετατρέπεται στο «απόλυτο δουλικό» μιας υπερατλαντικής ηγεμονίας.
Αυτή η στάση «δύο μέτρων και δύο σταθμών» εκθέτει την Ελλάδα με τον πιο ταπεινωτικό τρόπο. Από τη μία, η κυβέρνηση πρωτοστάτησε σε μια πολεμική ρητορική κατά της ρωσικής επιχείρησης αποναζιστικοποίησης στην Ουκρανία, επικαλούμενη την ιερότητα των συνόρων, και από την άλλη, σήμερα «νίπτει τας χείρας της» μπροστά στην απαγωγή ενός ηγέτη και την κατοχή μιας ξένης χώρας από αμερικανικά στρατεύματα. Αυτή η διπλωματική σχιζοφρένεια στερεί από την Ελλάδα κάθε ηθικό πλεονέκτημα και κάθε δικαίωμα να ζητά τη διεθνή συμπαράσταση όταν η δική της κυριαρχία απειλείται.
Από το Καράκας στο Αιγαίο: Το νήμα της υποχωρητικότητας που οδηγεί σε εθνικές ήττες
Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν περιορίζεται στη Βενεζουέλα ή την Ουκρανία. Το νήμα της υποχωρητικότητας και της μόνιμης υποταγής διατρέχει ολόκληρη τη στρατηγική του Μαξίμου, φτάνοντας μέχρι τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η ίδια «ρηχότητα» και η ίδια απροθυμία για την προάσπιση των εθνικών αρχών που βλέπουμε στο διεθνές στερέωμα, μεταφράζεται σε μια εκκωφαντική υποχωρητικότητα έναντι του Ερντογάν. Η πολιτική του «καλού παιδιού», που δεν θέλει να δυσαρεστήσει τους συμμάχους, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε εκπτώσεις κυριαρχίας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, την ώρα που η Άγκυρα κλιμακώνει τις προκλήσεις της.
Όταν ο Πρωθυπουργός νομιμοποιεί αναδρομικά τη λογική των «επεμβάσεων» και των «αλλαγών καθεστώτος» για χάρη του πετρελαίου ή της γεωπολιτικής ισχύος, δίνει στην πραγματικότητα τη χαριστική βολή στον αγώνα για την Κύπρο και στην προστασία των ελληνικών νησιών. Πώς θα καταγγείλει αύριο μια ενδεχόμενη τουρκική επιθετικότητα, όταν σήμερα αποδέχεται ως «ελπίδα» μια ένοπλη εισβολή σε κυρίαρχο κράτος; Η ιστορία δεν συγχωρεί τους «προθύμους» που θυσιάζουν τις αρχές τους για να φανούν χρήσιμοι σε προστάτες που συχνά τους αγνοούν επιδεικτικά. Η Ελλάδα χρειάζεται ηγεσία με ανάστημα και προσήλωση στο Δίκαιο, όχι έναν θλιβερό ακόλουθο που μετατρέπει τη χώρα σε διπλωματικό νάνο, εκτεθειμένο στις ορέξεις κάθε αναθεωρητικής δύναμης.
