Του Θανάση Καρτερού
Υγειονομικό σαμποτάζ καταλόγισε στον ΣΥΡΙΖΑ ο πρωθυπουργός σε συνέντευξή του στην Καθημερινή. Βαριά κατηγορία, διχαστική, εμφύλια, που μόνο ψυχραιμία δεν δείχνει. Με 13.000 νεκρούς μέχρι στιγμής, και με τη Δέλτα επέλαση της Covid σε εξέλιξη, θα όφειλε ο πρωθυπουργός να είναι μετρημένος. Γιατί σε τέτοιες ακριβώς στιγμές η κοινωνία χρειάζεται περισσότερο από καθετί άλλο την ενότητα, το κλίμα αλληλεγγύης και σύμπνοιας. Και όχι κηρύγματα διχασμού από τον άνθρωπο μάλιστα που έχει ξοδέψει ένα κάρο λεφτά -δικά μας, παρεμπιπτόντως- για να φιλοτεχνήσει μια εικόνα ψύχραιμη, τεχνοκρατική, σύγχρονη, που αφήνει πίσω τις παλιές δεξιές συνταγές.
Κι όμως. Πίσω ολοταχώς σε εποχές διχασμού και μίσους μάς σπρώχνει παρ’ όλα αυτά. Αδιανόητα πίσω. Στις μαύρες εποχές που η Δεξιά έριχνε στην πυρά τού «σαμποτάζ» αθώους ανθρώπους – έχει ακούσει ο Μητσοτάκης για το «σαμποτάζ» στα τανκς του Παπαδόπουλου από αριστερούς φαντάρους; Και δυναμίτιζε το κλίμα για να αποκομίσει πολιτικά οφέλη. Ε, με έναν τρόπο ξεδιάντροπο, ανιστόρητο, ανεύθυνο, επιπόλαιο, υποκριτικό, περιφρονητικό για τις ανάγκες της χώρας, ο Μητσοτάκης μας σπρώχνει προς αυτόν τον βούρκο. Να αρχίσουμε να σκοτωνόμαστε για το ποιος είναι και ποιος δεν είναι ο σαμποτέρ, ποιος παίζει και ποιος δεν παίζει τις ζωές των άλλων στα ζάρια.
Γιατί να κάνει κάτι τέτοιο; Γιατί είναι σε ταραχή, να γιατί. Γιατί δεν πάει καλά η κυβέρνησή του ούτε στη μάχη της πανδημίας, ούτε στη μάχη της οικονομίας, ούτε στο πεδίο της ηθικής και της αξιοκρατίας. Για να μην επαναλάβουμε τα ρεζιλίκια με τον Πικάσο και τις μαφίες. Και τα μαύρα μαντάτα τρυπούν τα τείχη των ΜΜΕ του και φτάνουν μέχρι το Μαξίμου. Κι αφού στην εικόνα του το χαμόγελο της επιτυχίας γίνεται γκριμάτσα φόβου, τρέχει ολοταχώς προς τα πίσω. Ο διχασμός, τελευταίο στάδιο του μητσοτακισμού. Εμβολιασμένοι εναντίον ανεμβολίαστων, νέοι εναντίον ηλικιωμένων, εθνικώς σκεπτόμενοι εναντίον αντεθνικώς δρώντων. Και το αποκορύφωμα: σαμποτέρ εχθροί εναντίον φίλων – του λαού.
Θα τσαλαβουτήσει όμως μόνος του σ’ αυτόν τον βούρκο. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε κανένας λογικός άνθρωπος έχει καμιά δουλειά να τον ακολουθήσει. Θα ζήσει μόνος του τον εφιάλτη του, που δεν πρέπει να γίνει σε καμιά περίπτωση εφιάλτης της πατρίδας.
