Σε μια προσπάθεια να δώσει την εικόνα πολιτικής ανανέωσης και διεύρυνσης, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ανακοινώνει την ένταξη νέων στελεχών που όμως φέρουν μαζί τους βαριά πολιτική «προίκα» από άλλους χώρους – και κυρίως από το άλλοτε αντιπαρατιθέμενο ΠΑΣΟΚ και το διάσπαρτο Ποτάμι. Αντί για ριζική ανανέωση, το κόμμα μοιάζει να προχωρά σε ανακύκλωση προσώπων που εκπροσωπούν αποτυχημένες ή ξεπερασμένες πολιτικές επιλογές.
Η πανεπιστημιακός Μαριζέτα Αντωνοπούλου και ο δικηγόρος Δημήτρης Μελίδης – αμφότεροι με πρόσφατη αποχώρηση από το ΠΑΣΟΚ – παρουσιάζονται ως «φρέσκα» πρόσωπα, τη στιγμή που η ένταξή τους στο κόμμα περισσότερο θυμίζει μεταγραφή πανικού παρά στρατηγική επιλογή με μακροπρόθεσμο όραμα. Ο Νίκος Νυφούδης, πρώην βουλευτής με το Ποτάμι και γνωστός για την πολιτική του μετακινητικότητα, επιστρατεύεται ως σύμβουλος του προέδρου για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις – ένας ρόλος που μοιάζει περισσότερο τιμητικός παρά ουσιαστικός.
Και οι τρεις εντάσσονται στην Επιτροπή Επανεκκίνησης του ΣΥΡΙΖΑ, ένα όργανο που υποτίθεται ότι θα σήκωνε το βάρος της πολιτικής ανασυγκρότησης, αλλά πλέον μοιάζει περισσότερο με χώρο υποδοχής για πρόσωπα εκτός κομματικής παράδοσης, με αμφίβολη επιρροή στη βάση και ανύπαρκτη κοινωνική διείσδυση.
Η προτροπή του προέδρου «όλοι μαζί απέναντι στη δυστοπία της δεξιάς» ακούγεται περισσότερο ως επικοινωνιακό σύνθημα παρά ως αποτέλεσμα πολιτικού σχεδιασμού. Η βιασύνη με την οποία υιοθετούνται πρόσωπα με πρόσφατη κομματική ταυτότητα αλλού, δημιουργεί ερωτήματα για τη συνέπεια και τη σταθερότητα του πολιτικού στίγματος του ΣΥΡΙΖΑ.
Σε μια περίοδο που το κόμμα αναζητά ταυτότητα, πυξίδα και σύνδεση με τις κοινωνικές τάξεις που κάποτε εκπροσωπούσε, οι συγκεκριμένες επιλογές εντείνουν την εντύπωση ότι η επανεκκίνηση γίνεται χωρίς χάρτη – και, ίσως, χωρίς κατεύθυνση. Αντί για πολιτική ανανέωση από τα κάτω, επιλέγεται η κορυφολατρική διεύρυνση με πρόσωπα που έχουν ήδη δοκιμαστεί – και αποτύχει – σε άλλες πολιτικές διαδρομές.
