Η επικίνδυνη θεωρία της «αναγκαίας απαγωγής», η επιλεκτική ιστορική μνήμη και η κατάρρευση των επιχειρημάτων που επιχειρούν να νομιμοποιήσουν την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας στη Βενεζουέλα
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Η προσπάθεια ορισμένων κύκλων να παρουσιάσουν την γκανγκστερική απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο ως μια αναγκαία πράξη «απελευθέρωσης» προσκρούει στην ίδια τη λογική της παγκόσμιας έννομης τάξης. Το επιχείρημα ότι ένας ηγέτης μπορεί να απομακρυνθεί μόνο με εξωτερική στρατιωτική βία, επειδή δήθεν έχουν καταργηθεί οι «αστικές πολυτέλειες» της δημοκρατίας, αποτελεί τη βάση για τον απόλυτο διεθνή αυταρχισμό. Αν αποδεχθούμε ότι οποιαδήποτε υπερδύναμη μπορεί να εισβάλλει σε ένα κράτος και να αιχμαλωτίζει τον ηγέτη του επειδή τον θεωρεί δικτάτορα, τότε καταργούμε τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και επιστρέφουμε στην εποχή της βαρβαρότητας. Η «θέληση του λαού» δεν εκφράζεται ποτέ μέσα από τους πυραύλους μιας ξένης δύναμης, αλλά αποτελεί εσωτερική υπόθεση κάθε κυρίαρχου κράτους.
Η ιστορική αναλογία με τον Χίτλερ και τη «Φωλιά του Λύκου» είναι επιστημονικά άκυρη και ιστορικά παραπλανητική. Το 1938 η Γερμανία βρισκόταν ήδη σε κατάσταση πολεμικής προπαρασκευής και γενοκτονίας, ενώ η Βενεζουέλα του 2026, παρά τα σοβαρά προβλήματα, δεν αποτελεί στρατιωτική απειλή για την παγκόσμια ειρήνη. Η χρήση τέτοιων ακραίων παραδειγμάτων αποσκοπεί στον συναισθηματικό εκβιασμό και στην κάλυψη της ωμής παραβίασης της εθνικής κυριαρχίας. Όσοι λοιπόν «αγοράζουν» το σενάριο της αμερικανικής σωτηρίας, στην πραγματικότητα υπογράφουν το συμβόλαιο για τη νομιμοποίηση κάθε μελλοντικής εισβολής σε οποιοδήποτε κράτος δεν είναι αρεστό στην Ουάσιγκτον.
Η οικονομική εξαθλίωση ως πρόσχημα για την υφαρπαγή του πλούτου
Η ρητορική που εστιάζει αποκλειστικά στην οικονομική κατάρρευση της Βενεζουέλας για να δικαιολογήσει το «νταηλίκι» του Τραμπ, αποσιωπά σκόπιμα τον ρόλο των απάνθρωπων αμερικανικών κυρώσεων που στραγγάλισαν τον λαό της χώρας επί χρόνια. Η επίκληση του μεταναστευτικού ρεύματος των 10 εκατομμυρίων πολιτών ως επιχείρημα για την απαγωγή του Μαδούρο είναι υποκριτική, καθώς οι ίδιοι που σήμερα «κλαίνε» για τους πρόσφυγες, είναι εκείνοι που προκάλεσαν την οικονομική ασφυξία μέσω του πετρελαϊκού αποκλεισμού. Η πραγματική στόχευση δεν είναι η «σωτηρία» των εξαθλιωμένων, αλλά ο έλεγχος των 303 εκατομμυρίων βαρελιών αργού, τα οποία ο Τραμπ έσπευσε ήδη να υποσχεθεί σε αμερικανικές εταιρείες.
Το επιχείρημα περί «μαύρων ταμείων» σε Τουρκία και Ελβετία, ενώ παρουσιάζεται ως ηθικό επιχείρημα, καταρρέει μπροστά στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ δήμευσαν παράνομα τα κρατικά αποθέματα χρυσού της Βενεζουέλας, στερώντας από τον λαό πόρους για φάρμακα και τρόφιμα. Η «ζυγαριά» που τοποθετεί από τη μία την εξολόθρευση ενός λαού και από την άλλη τις μεθόδους Τραμπ είναι στημένη και ψεύτικη. Στην πραγματικότητα, η αμερικανική παρέμβαση δεν σταματά την εξαθλίωση, αλλά την επισφραγίζει, μετατρέποντας μια κυρίαρχη χώρα σε ενεργειακό προτεκτοράτο. Η υποκρισία όσων βαφτίζουν την απαγωγή «δημοκρατική πράξη» είναι ο ορισμός της πολιτικής αφέλειας, καθώς ο μόνος «σωτήρας» που αναγνωρίζει ο Τραμπ είναι το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ και η ασφάλεια των δικών του πετρελαϊκών ομίλων.
