Η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο πυροδοτεί νέα ανάφλεξη στη Λατινική Αμερική – Από το «Σοσιαλισμό του 21ου Αιώνα» στις ομοσπονδιακές φυλακές του Μπρούκλιν, η Μπολιβαριανή Επανάσταση δηλώνει παρούσα μέσα από μαζικές κινητοποιήσεις και μηνύματα αντίστασης
Η Μπολιβαριανή Επανάσταση, που ξεκίνησε το 1999 υπό τον Ούγκο Τσάβες, δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτικό πρόγραμμα, αλλά μια ριζοσπαστική ιδεολογία που επανακαθόρισε τη μοίρα της Βενεζουέλας. Με κεντρικό σύμβολο τον απελευθερωτή Σιμόν Μπολίβαρ, το κίνημα έθεσε ως στόχο την εθνική κυριαρχία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την πλήρη απεξάρτηση από την αμερικανική ηγεμονία. Ο Νικολάς Μαδούρο, ως συνεχιστής του «κομαντάντε», βάσισε τη διακυβέρνησή του στην προάσπιση αυτών των αρχών, χαρακτηρίζοντας τις ΗΠΑ ως ιμπεριαλιστική δύναμη που επιδιώκει τον έλεγχο των μεγαλύτερων πετρελαϊκών αποθεμάτων του πλανήτη. Παρά τις κυρώσεις και τον οικονομικό αποκλεισμό, η «Μπολιβαριανή διαδικασία» κατάφερε να ριζώσει στα λαϊκά στρώματα, δημιουργώντας μια συμπαγή βάση υποστηρικτών που θεωρούν τον Μαδούρο ως το τελευταίο ανάχωμα απέναντι στην ξένη παρέμβαση.
«Αιχμάλωτος πολέμου»: Η στάση του Μαδούρο ενώπιον της αμερικανικής δικαιοσύνης
Η μεταφορά του Νικολάς Μαδούρο στη Νέα Υόρκη μετά την επιχείρηση «Operation Absolute Resolve» αντιμετωπίζεται από την Τεχεράνη, τη Μόσχα και το Πεκίνο ως κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Ο ίδιος ο έκπτωτος πρόεδρος, κατά την πρώτη του εμφάνιση στο δικαστήριο του Μανχάταν στις 5 Ιανουαρίου 2026, αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη νομιμότητα της διαδικασίας, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Είμαι αιχμάλωτος πολέμου». Παρά τις κατηγορίες για ναρκο-τρομοκρατία, ο Μαδούρο διατηρεί την προκλητική του στάση, τονίζοντας πως παραμένει ο νόμιμος πρόεδρος της χώρας του. Μέσα από τις φυλακές του Μπρούκλιν, το μήνυμά του παραμένει πολεμικό, ενισχύοντας το αφήγημα της επανάστασης που δεν παραδίδεται, ακόμα και όταν η ηγεσία της βρίσκεται σιδηροδέσμια σε εχθρικό έδαφος.
Η αντοχή του Τσαβισμού και η μαζική κινητοποίηση των πολιτοφυλακών
Παρά την αιχμαλωσία της ηγεσίας, η Μπολιβαριανή Επανάσταση δείχνει σημάδια αξιοσημείωτης αντοχής. Στο Καράκας και σε άλλες μεγάλες πόλεις, οι Μπολιβαριανές Πολιτοφυλακές και τα στελέχη του κόμματος PSUV οργανώνουν καθημερινές πορείες, απαιτώντας την άμεση απελευθέρωση του Μαδούρο και της συζύγου του, Σίλια Φλόρες. Η μεταβατική πρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκες και ο Ντιουσδάδο Καμπέγιο ηγούνται μιας επιχείρησης πολιτικής σταθεροποίησης, διαμηνύοντας στην Ουάσιγκτον ότι η επανάσταση δεν είναι «ενός ανδρός αρχή». Η κινητοποίηση εκατομμυρίων πολιτών που δηλώνουν έτοιμοι για έναν «λαϊκό πόλεμο αντίστασης» ανατρέπει τους υπολογισμούς της κυβέρνησης Τραμπ, αποδεικνύοντας ότι το ιδεολογικό υπόβαθρο του Τσαβισμού παραμένει ζωντανό και ικανό να προκαλέσει ρήγματα στη νέα τάξη πραγμάτων που επιχειρείται να επιβληθεί στη Βενεζουέλα.
