Η μετεγκατάσταση στην οδό Πάτμου συνοδεύεται από «καραμπόλες», ανοιγμένες κούτες και μια ηχηρή αποχώρηση έμπειρου στελέχους – Επενδύσεις σε τηλεοπτικά στούντιο, αλλά οριστικό τέλος στα ραδιοφωνικά όνειρα – Τι συμβαίνει στο Πρώτο Θέμα
Σε νέα χωροταξική φάση εισέρχεται η εκδοτική εταιρεία του Πρώτου Θέματος, η οποία ολοκλήρωσε τη σταδιακή μετακόμισή της μέσα στην εβδομάδα που μας πέρασε. Η νέα έδρα της μιντιακής επιχείρησης βρίσκεται πλέον στην οδό Πάτμου στο Μαρούσι, σε απόσταση αναπνοής από το Αστυνομικό Τμήμα και το γραφείο διαβατηρίων της περιοχής. Πρόκειται για έναν χώρο που παλαιότερα στέγαζε εταιρεία πληροφορικής και έχει διαμορφωθεί πλήρως για να υποστηρίξει τη μετάβαση του ομίλου στην ψηφιακή παραγωγή.
Τηλεοπτική στροφή και ραδιοφωνικό αδιέξοδο
Η επιλογή του νέου κτιρίου, το οποίο σύμφωνα με πληροφορίες είναι ιδιόκτητο, αντανακλά τη στρατηγική στροφή της ιστοσελίδας προς το βίντεο. Οι νέες εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν σύγχρονα τηλεοπτικά στούντιο, σχεδιασμένα να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες για live περιεχόμενο. Ωστόσο, η μετακόμιση σφραγίζει —τουλάχιστον για την ώρα— το οριστικό «ναυάγιο» των βλέψεων του ομίλου για νέο ραδιοσταθμό. Μετά τις αλλεπάλληλες αποτυχημένες προσπάθειες του παρελθόντος να διατηρήσει δική του συχνότητα, η διοίκηση φαίνεται να εγκαταλείπει οριστικά τα ερτζιανά.
Εσωτερικές τριβές και η «καταιγίδα» των γραφείων
Παρά τη λάμψη της νέας έδρας, η καθημερινότητα για τους περίπου 220 εργαζόμενους κάθε άλλο παρά ανέφελη είναι. Η διαδικασία της εγκατάστασης προκάλεσε έντονες καραμπόλες και τριβές μεταξύ των στελεχών, με το «μοίρασμα» των γραφείων να εξελίσσεται σε πεδίο συγκρούσεων. Οι γκρίνιες στους διαδρόμους είναι έντονες, ενώ σε πολλά τμήματα οι κούτες παραμένουν ανοιγμένες, αποτυπώνοντας ένα κλίμα αβεβαιότητας και προσωρινότητας.
Η ηχηρή αποχώρηση και το κλίμα αβεβαιότητας
Μέσα σε αυτό το κλίμα αναστάτωσης, σημειώθηκε η αποχώρηση έμπειρου δημοσιογράφου με πολυετή θητεία σε παλαιότερα κραταιό δημοσιογραφικό Οργανισμό. Η κίνηση αυτή, σε συνδυασμό με τις λειτουργικές δυσκολίες της μετακόμισης, ενισχύει την αίσθηση ότι «ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να αλλάξει την τελευταία στιγμή». Ο όμιλος καλείται πλέον να ισορροπήσει ανάμεσα στις τεχνολογικές του επενδύσεις και την ανάγκη να κατευνάσει το εσωτερικό του μέτωπο.
