Η αμφισβήτηση της αυτοδιάθεσης του σώματος δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία – Η συμπόρευση με τους «πολέμιους» των ψηφιακών ταυτοτήτων και η υιοθέτηση της ρητορικής περί «ψηφιακού ολοκληρωτισμού»
Η θύελλα αντιδράσεων που ξέσπασε μετά την πρόταση της Μαρίας Καρυστιανού να τεθεί το δικαίωμα στην άμβλωση σε «δημόσια διαβούλευση», έφερε στο φως το βαθύ συντηρητικό υπόβαθρο του πολιτικού της εγχειρήματος. Όπως αποδεικνύεται, η κ. Καρυστιανού δεν ανακάλυψε ξαφνικά το «ηθικό ζήτημα» των αμβλώσεων, αλλά εδώ και καιρό φλερτάρει ανοιχτά με παρεκκλησιαστικούς κύκλους και κινήματα που κινούνται στα όρια του ανορθολογισμού και της συνωμοσιολογίας.
Στην πρώτη γραμμή των «αρνητών» της ταυτότητας
Ήδη από τον περασμένο Δεκέμβριο, η κ. Καρυστιανού είχε δώσει το «παρών» ως κεντρική ομιλήτρια σε εκδήλωση της οργάνωσης «ΕΞΟΔΟΣ» στη Θεσσαλονίκη, η οποία πρωτοστατεί στον αγώνα κατά του προσωπικού αριθμού και των νέων ηλεκτρονικών ταυτοτήτων. Υιοθετώντας πλήρως τη ρητορική περί «ψηφιακού ολοκληρωτισμού», η ίδια είχε δηλώσει:
«Η συγκέντρωση όλων των προσωπικών μας στοιχείων και η ελεύθερη και αυτόβουλη διαχείρισή τους από τα κέντρα εξουσίας δεν προσδίδει ούτε ασφάλεια ούτε εμπιστοσύνη. Όταν η κυβέρνηση ζητά να ελέγξει τα δεδομένα μας και την υγεία μας, στην ουσία ζητά να εισέλθει ανεπίτρεπτα στον ιδιωτικό μας βίο και να ελέγξει την ίδια μας τη βούληση».
Είναι οξύμωρο, αν όχι υποκριτικό, το γεγονός ότι η κ. Καρυστιανού επικαλείται την «αυτοδιάθεση» όταν πρόκειται για την άρνηση της κρατικής ταυτότητας, αλλά την ακυρώνει επιδεικτικά όταν πρόκειται για το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει για το σώμα της.
Το «φλερτ» με το κόμμα Νίκη και τον σκοταδισμό
Η παρουσία της σε εκδηλώσεις οργανώσεων που συνδέονται με τον σκληρό πυρήνα των παρεκκλησιαστικών δικτύων εξηγεί τη σημερινή της στάση απέναντι στις αμβλώσεις. Η ρητορική της περί «ζωής που χτυπά η καρδιά της» και η πρόταση για διαβούλευση πάνω σε κεκτημένα ανθρώπινα δικαιώματα, ταυτίζεται απόλυτα με την ατζέντα του κόμματος «Νίκη».
Η κ. Καρυστιανού φαίνεται να έχει επιλέξει ως πολιτική δεξαμενή το κοινό που αντιδρά στον εκσυγχρονισμό, την ψηφιοποίηση και τα φιλελεύθερα δικαιώματα, επενδύοντας σε μια θεοκρατική αντίληψη για το κράτος. Η εργαλειοποίηση της επιστημονικής της ιδιότητας ως παιδιάτρου για να νομιμοποιήσει αυτές τις οπισθοδρομικές θέσεις, αποτελεί το πλέον επικίνδυνο στοιχείο της πολιτικής της παρουσίας.
Μια πορεία χωρίς «ταμπέλες» αλλά με πολύ… σκοτάδι
Παρά τις διαβεβαιώσεις της ότι δεν τοποθετείται «ούτε δεξιά ούτε αριστερά», τα γεγονότα την διαψεύδουν. Από την άρνηση των ταυτοτήτων μέχρι την αμφισβήτηση του νόμου του 1986 για τις αμβλώσεις, η Μαρία Καρυστιανού διαγράφει μια πορεία που μυρίζει ναφθαλίνη και αναχρονισμό. Η προοδευτική κοινωνία, που κάποτε την αντιμετώπισε με σεβασμό λόγω της τραγωδίας των Τεμπών, βλέπει πλέον με δυσπιστία ένα πρόσωπο που φιλοδοξεί να γίνει ο πολιορκητικός κριός του σκοταδισμού στην ελληνική Βουλή.
