Η συμπλήρωση δέκα ετών από την άνοδο του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας σηματοδοτεί την πιο ζοφερή περίοδο της μεταπολίτευσης, με τη χώρα να παραδίδεται σε ένα σύστημα που θυσίασε το κράτος δικαίου στον βωμό της προστασίας των «ημετέρων» και της συγκάλυψης ειδεχθών εγκλημάτων
Periodista
Η 10η Ιανουαρίου 2016 δεν υπήρξε απλώς η ημέρα εκλογής ενός νέου αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία, αλλά η αφετηρία για την εγκαθίδρυση ενός αδίστακτου συστήματος εξουσίας, το οποίο χρησιμοποίησε το αφήγημα της δήθεν αριστείας για να αλώσει κάθε θεσμικό αντίβαρο στη χώρα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε ως ο υποσχόμενος μεταρρυθμιστής, όμως η δεκαετία που ακολούθησε αποκάλυψε μια πρωτοφανή επιχείρηση οικοδόμησης παρακράτους. Από την πρώτη στιγμή, το Μαξίμου επικεντρώθηκε στην πλήρη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, εξαγοράζοντας τη σιωπή και την υμνολογία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης μέσω της διαβόητης «Λίστας Πέτσα». Εκατομμύρια ευρώ από το υστέρημα των φορολογουμένων διοχετεύτηκαν σε φίλια ΜΜΕ για να οικοδομήσουν το προφίλ του «ανίκητου ηγέτη», την ώρα που η Ελλάδα κατρακυλούσε στις τελευταίες θέσεις της ελευθερίας του τύπου, θυμίζοντας ολοκληρωτικά καθεστώτα. Η μεσαία τάξη, που κάποτε τον πίστεψε, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια βίαιη αναδιανομή πλούτου υπέρ λίγων ισχυρών ομίλων, ενώ η ακρίβεια και η αισχροκέρδεια στα καρτέλ της ενέργειας και των τροφίμων έγιναν η νέα κανονικότητα υπό την υψηλή κυβερνητική προστασία.
Ο βούρκος των ειδεχθών εγκλημάτων και η προκλητική κάλυψη στο σύστημα των παιδεραστών
Η ηθική κατάρρευση του συστήματος Μητσοτάκη έλαβε εφιαλτικές διαστάσεις μέσα από τη διαχείριση υποθέσεων που συγκλόνισαν τον πυρήνα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η διακυβέρνηση αυτή θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη της κοινωνίας για την προκλητική προστασία προσώπων που ενεπλάκησαν σε φρικαλέα εγκλήματα κατά της ανηλικότητας. Η υποθέσεις του Νίκου Γεωργιάδη και του Δημήτρη Λιγνάδη, εκλεκτού του Μαξίμου και προσωπικής επιλογής για την ηγεσία του Εθνικού Θεάτρου, αποκάλυψε ένα σύστημα συγκάλυψης που κινητοποίησε ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό για να υποβαθμίσει τις καταγγελίες για παιδεραστία. Οι καθυστερήσεις στη δικαιοσύνη και η επικοινωνιακή ασπίδα που ύψωσαν στελέχη πρώτης γραμμής, που δεν δίστασαν να επιτεθούν στα θύματα για να προστατεύσει το κυβερνητικό κύρος, απέδειξαν ότι για το σύστημα Μητσοτάκη η προστασία των «κολλητών» είναι υπεράνω του νόμου. Η ίδια «γαλάζια» ομπρέλα προστασίας απλώθηκε σε πληθώρα στελεχών που ενεπλάκησαν σε σκοτεινές ιστορίες, δημιουργώντας την αίσθηση μιας γενικευμένης ατιμωρησίας για όσους ανήκουν στον στενό κύκλο της εξουσίας, την ώρα που η δικαιοσύνη εργαλειοποιούταν για την εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων.
Το έγκλημα των Τεμπών και η αισχρή επιχείρηση μπαζώματος της αλήθειας πάνω από τους 57 νεκρούς
Το πιο ειδεχθές έγκλημα της δεκαετίας, η τραγωδία των Τεμπών, αποτελεί το οριστικό τέλος κάθε ίχνους ηθικής νομιμοποίησης αυτής της διακυβέρνησης. Η θυσία 57 ψυχών, οι περισσότερες εκ των οποίων νέοι άνθρωποι, δεν αντιμετωπίστηκε με συντριβή, αλλά ως ένας «επικοινωνιακός κίνδυνος» που έπρεπε να εξουδετερωθεί πάση θυσία. Ο κρατικός μηχανισμός, υπό τις άμεσες οδηγίες του Μαξίμου, προχώρησε σε μια πρωτοφανή επιχείρηση αλλοίωσης του χώρου του εγκλήματος, με το διαβόητο «μπάζωμα» να εξαφανίζει κρίσιμα αποδεικτικά στοιχεία μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα. Η προσπάθεια συγκάλυψης των ευθυνών των υπουργικών στελεχών, με κορυφαίο τον Κώστα Αχ. Καραμανλή, και η περιφρόνηση του πόνου των χαροκαμένων γονιών στη Βουλή, αποκάλυψαν μια αδίστακτη εξουσία που δεν ορρωδεί προ ουδενός. Η Μαρία Καρυστιανού και οι υπόλοιποι συγγενείς βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα τείχος αδιαφορίας και χλευασμού, ενώ την ίδια στιγμή η κυβέρνηση επιχειρούσε να κλείσει την υπόθεση με συνοπτικές διαδικασίες, αποδεικνύοντας ότι η ανθρώπινη ζωή στην Ελλάδα του Μητσοτάκη κοστολογείται λιγότερο από το πολιτικό κόστος της παράταξης.
Το πάρτι των απευθείας αναθέσεων και η συνειδητή δολοφονία του Εθνικού Συστήματος Υγείας
Η τελευταία δεκαετία υπήρξε η «χρυσή εποχή» για τη διαπλοκή και τους μεσάζοντες, οι οποίοι λεηλάτησαν τα δημόσια ταμεία υπό το πρόσχημα των εκτάκτων αναγκών. Ένα όργιο απευθείας αναθέσεων δισεκατομμυρίων διοχετεύτηκε σε εταιρείες-φαντάσματα, με το Μαξίμου να μοιράζει το δημόσιο χρήμα σε «ημέτερους» χωρίς κανέναν έλεγχο και διαφάνεια. Την ίδια στιγμή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκτέλεσε εν ψυχρώ το Εθνικό Σύστημα Υγείας, αφήνοντας τα δημόσια νοσοκομεία να καταρρεύσουν και το ιατρικό προσωπικό σε απόγνωση, προκειμένου να παραδώσει την υγεία των πολιτών ως λεία στις ιδιωτικές κλινικές. Οι χιλιάδες άδικοι θάνατοι κατά τη διάρκεια της πανδημίας εκτός ΜΕΘ αποτελούν το βαρύ τίμημα αυτής της επιλογής. Η αποσύνθεση του κράτους επισφραγίστηκε με τον διεθνή διασυρμό στον ΟΠΕΚΕΠΕ και τη λεηλασία των αγροτικών κονδυλίων, που άφησε την ύπαιθρο στην εξαθλίωση. Δέκα χρόνια μετά, η κληρονομιά Μητσοτάκη είναι μια χώρα ηθικά ερειπωμένη, βυθισμένη στον βούρκο της διαφθοράς, της παιδεραστίας και της συγκάλυψης, επιβεβαιώνοντας ότι το σύστημά του υπήρξε ο μεγαλύτερος εχθρός της πατρίδας.
