Η ίδρυση του κόμματος Γρατσία-Καρυστιανού αντιμετωπίζεται με ψυχραιμία από το κυβερνητικό στρατόπεδο, καθώς εκτιμάται ότι θα λειτουργήσει ως «πολιτικός κανίβαλος» για την αντιπολίτευση – Πώς ο κατακερματισμός της Κεντροαριστεράς ευνοεί την κυριαρχία Μητσοτάκη
Πίσω από τις δημόσιες τοποθετήσεις περί σεβασμού στον πόνο μιας μάνας, η κυβέρνηση φαίνεται να ακολουθεί έναν ψυχρό πολιτικό υπολογισμό όσον αφορά τη Μαρία Καρυστιανού. Η απόφασή της να ηγηθεί πολιτικού φορέα δεν προκαλεί πανικό στο Μέγαρο Μαξίμου, αλλά αντιθέτως αναλύεται ως μια εξέλιξη που μπορεί να «κλειδώσει» την κυβερνητική παραμονή της Νέας Δημοκρατίας, προκαλώντας έναν ανεπανόρθωτο κατακερματισμό στις δυνάμεις της αντιπολίτευσης.
Η Καρυστιανού ως «πολιτικός κανίβαλος» της αντιπολίτευσης
Η δυναμική της κ. Καρυστιανού, όπως καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, δεν φαίνεται να αντλεί ψήφους από τη δεξαμενή της ΝΔ, αλλά να «λεηλατεί» τους ήδη λαβωμένους χώρους του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της Πλεύσης Ελευθερίας. Για την κυβέρνηση, η εμφάνιση ενός τέτοιου πόλου λειτουργεί ως «χρυσή ευκαιρία»:
- Διάσπαση του μετώπου: Η αντιπολίτευση, αντί να συσπειρώνεται κατά της κυβέρνησης για τα Τέμπη, αναγκάζεται να αμυνθεί απέναντι σε ένα κίνημα που της κλέβει το ακροατήριο.
- Πολυδιάσπαση ψήφου: Η δημιουργία πολλών μικρών κομμάτων (Τσίπρας, Καρυστιανού, Κασσελάκης) καθιστά μαθηματικά αδύνατη τη συγκρότηση ενός εναλλακτικού κυβερνητικού πόλου.
- Λαϊκισμός εναντίον Πραγματισμού: Η κυβέρνηση επενδύει στο αφήγημα ότι ενώ εκείνη παράγει έργο, η αντιπολίτευση αναλώνεται σε εσωτερικές συγκρούσεις και «συναισθηματικό λαϊκισμό».
Γιατί το Μαξίμου «αφήνει» το γήπεδο στην Καρυστιανού
Δεν είναι τυχαία η επιλογή στελεχών όπως ο Κωστής Χατζηδάκης να υπογραμμίζουν ότι το κόμμα Καρυστιανού «δεν αφορά στη ΝΔ». Η στρατηγική είναι σαφής: αφήνουν την κ. Καρυστιανού να επιτίθεται στην αντιπολίτευση —όπως έκανε στην πρόσφατη συνέντευξή της— γνωρίζοντας ότι κάθε δική της αιχμή κατά του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΠΑΣΟΚ είναι ένα δώρο στη σταθερότητα της κυβέρνησης.
Όσο η κ. Καρυστιανού κατηγορεί τα κόμματα της αντιπολίτευσης για «τεχνητή κατακραυγή» και καιροσκοπισμό, τόσο απαξιώνει τους θεσμικούς αντιπάλους του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση, παραμένοντας στο απυρόβλητο αυτής της ενδο-αντιπολιτευτικής σύγκρουσης, παρακολουθεί το «Οξυγόνο» να αφαιρεί τις τελευταίες ανάσες από τα κόμματα που θα μπορούσαν να την απειλήσουν.
Το ρίσκο της «ρομφαίας» και η επόμενη μέρα
Φυσικά, το ρίσκο παραμένει η ηθική φόρτιση που κουβαλά η κ. Καρυστιανού. Ωστόσο, η μετατροπή της από σύμβολο αγώνα σε κομματάρχη θεωρείται από πολλούς κυβερνητικούς αναλυτές ως η «αρχή του τέλους» της επίδρασής της. Μπαίνοντας στη «λάσπη» της πολιτικής, η κ. Καρυστιανού παύει να είναι η υπερκομματική φωνή της δικαιοσύνης και γίνεται ένας ακόμη παίκτης που παλεύει για ποσοστά, διευκολύνοντας την κυβέρνηση να την αντιμετωπίσει με αμιγώς πολιτικούς όρους.
Στην τελική ευθεία προς τις εκλογές, ο κατακερματισμός της προοδευτικής ψήφου ανάμεσα σε Τσίπρα, Καρυστιανού και Ανδρουλάκη, φαίνεται να είναι ο καλύτερος σύμμαχος του Κυριάκου Μητσοτάκη για μια άνετη επικράτηση.
