Η επικίνδυνη σχετικοποίηση του Διεθνούς Δικαίου με φόντο την απαγωγή Μαδούρο προσφέρει στην Άγκυρα το απόλυτο νομικό άλλοθι – Ο Χακάν Φιντάν εκμεταλλεύεται την ελληνική υποκρισία, προετοιμάζοντας το έδαφος για τετελεσμένα
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Η ελληνική εξωτερική πολιτική διολισθαίνει σε ένα επικίνδυνο μονοπάτι, όπου η ρητορική του Κυριάκου Μητσοτάκη για τη Βενεζουέλα μετατρέπεται σε «δούρειο ίππο» για τα εθνικά συμφέροντα στο Αιγαίο. Η κυνική αναφορά του πρωθυπουργού στις 3 Ιανουαρίου 2026, σύμφωνα με την οποία «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα» της αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης και της απαγωγής του Μαδούρο, υπονομεύει τη νομική βάση πάνω στην οποία η Ελλάδα στηρίζει διαχρονικά την άμυνά της. Το Μαξίμου, στην προσπάθειά του να εμφανιστεί ως ο πιο «πρόθυμος» σύμμαχος της κυβέρνησης Τραμπ, θυσιάζει την αρχή της διεθνούς νομιμότητας, δίνοντας στην Άγκυρα το πράσινο φως να εφαρμόσει το δικό της δίκαιο της ισχύος.
Το «μοντέλο Βενεζουέλας» οδηγός για την Τουρκία
Οι Τούρκοι αξιωματούχοι δεν άφησαν την ευκαιρία να πάει χαμένη, συνδέοντας άμεσα τη στάση της Αθήνας με τις δικές τους αναθεωρητικές βλέψεις. Η λογική είναι αμείλικτη: αν η Ελλάδα αποδέχεται ότι η νομιμότητα μπαίνει σε «παρένθεση» όταν εξυπηρετούνται στρατηγικά συμφέροντα, τότε πώς θα επικαλεστεί το Διεθνές Δίκαιο όταν η Τουρκία αποφασίσει να δράσει στο Καστελόριζο ή στο κεντρικό Αιγαίο;
Η αποκάλυψη του Χακάν Φιντάν για τη «μόνιμη λύση» που επεξεργάζονται οι δύο πλευρές για τον Φεβρουάριο, ηχεί πλέον ως προαναγγελία συνθηκολόγησης. Η Άγκυρα κινείται με οδηγό την ελληνική διολίσθηση, θεωρώντας ότι το Μαξίμου είναι εγκλωβισμένο σε παρασκηνιακές δεσμεύσεις για συνεκμετάλλευση και υποχώρηση από τα 12 ναυτικά μίλια, προκειμένου να αποφύγει μια τουρκική «έκρηξη» που τρέμει περισσότερο από κάθε τι άλλο.
Ο «Κίμων» και η πολιτική υποκλισία
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η υποδοχή της φρεγάτας Belharra «Κίμων» παρουσία της πολιτειακής ηγεσίας, φαντάζει ως μια θλιβερή φιέστα επικοινωνιακού αντιπερισπασμού. Ενώ τα πυροβόλα της φρεγάτας απέδιδαν τιμές στο θωρηκτό «Αβέρωφ», η πραγματική πολιτική υποκλισία λάμβανε χώρα στους διαδρόμους της μυστικής διπλωματίας.
Η χώρα κινδυνεύει να πληρώσει πανάκριβα τις «γελοιότητες» της ευθυγράμμισης με την ατζέντα Τραμπ στη Λατινική Αμερική, καθώς η Τουρκία χρησιμοποιεί πλέον την ελληνική επιχειρηματολογία για να νομιμοποιήσει τη δική της επιθετικότητα. Το δόγμα «σταθερότητα ή χάος» του υποτακτικού Μητσοτάκη μετατρέπεται σε ένα εκβιαστικό δίλημμα που οδηγεί στη θυσία εθνικού κεφαλαίου, την ώρα που το Ισραήλ παρακολουθεί έξαλλο την Αθήνα να προσφέρει διπλωματικό οξυγόνο στον Ερντογάν.
