Του Βασίλη Σκουρή
Η Νέα Δημοκρατία, από την περίοδο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, επέλεγε να μην θέτει απέναντί της το ΚΚΕ, όχι γιατί δεν ήταν βασικός της αντίπαλος, αλλά επειδή ήθελε να προβάλλει το μέτωπο που είχε ο Περισσός και με άλλα κόμματα, αρχικά το ΠΑΣΟΚ και αργότερα ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανατρέπει αυτή την παράδοση και, με μια ιδιαίτερα επιθετική κίνηση, οδηγεί το κόμμα του σε μια ολομέτωπη αντιπαράθεση με τον Περισσό.
Δεν είναι μόνο η ιδιαίτερα επιθετική πολιτική της κυβέρνησης, με σημαντικές αναδιαρθρώσεις στην οικονομία, τη μεγαλύτερη συμμετοχή στα επιθετικά σχέδια μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή και στρατηγικές κινήσεις σε άλλα επίπεδα, όπως η αποδυνάμωση των συνδικάτων, με στόχο μια νέα εποχή για την ιδεολογική ηγεμονία του ιδίου και της παράταξής του. Τα νομοσχέδια για το εργασιακό και το ασφαλιστικό, π.χ., αποτελούν τη «μητέρα όλων των μαχών» για τον Περισσό, καθώς θίγουν ιερά και όσια της εργατικής τάξης, που έχει στο επίκεντρο της πολιτικής του το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Είναι και ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης νοιώθει τόσο δυνατός και τόσο αποφασισμένος, που εκτιμά ότι μπορεί «να σαρώσει τα πάντα» στο διάβα του. Ότι μπορεί, με τις συνθήκες που υπάρχουν, να πετύχει μια στρατηγική τέτοια, που θα οδηγήσει και σε μια στρατηγική ήττα του ΚΚΕ και των αξιών και πολιτικών που πρεσβεύει.
Το εργασιακό θα είναι το πρώτο κρας τεστ για την αντιπαράθεση Μητσοτάκη με ΚΚΕ. Η έκβαση της μάχης, κατά τη γνώμη μας, μεσοπρόθεσμα δεν είναι δεδομένη…
ΥΓ: Το εργασιακό, άλλωστε, είναι κρας τεστ για τη σύγκρουση κυβέρνησης με το σύνολο της προοδευτικής αντιπολίτευσης και τα μάχιμα συνδικάτα.
