Του Δημήτρη Τζιώτη
Στα τελευταία χρόνια του 20ου αιώνα, η Ελλάδα φαινόταν ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μία κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Σήμερα, έχοντας διανύσει το ένα τέταρτο του 21ου αιώνα, όλες οι προσδοκίες για ένα μέλλον καλύτερο από το παρελθόν, διαψεύσθηκαν. Σαν να πήγαν όλα ανάποδα.
Πενήντα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση, κανένας δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι η πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα έφτανε στο σημείο να καταδικάσει την Ελλάδα για παραβιάσεις του Κράτους Δικαίου και της ελευθερίας του Τύπου. Κανένας δεν θα μπορούσε να σκεφτεί ότι μια μέρα η πολιτική ζωή του τόπου θα έφτανε σε τέτοιο σημείο, που κανένα πρόσωπο δεν θα θεωρείται κατάλληλο να διατυπώσει μια εναλλακτική πρόταση για τη διακυβέρνηση της χώρας. Κανένας δεν θα μπορούσε να προβλέψει ότι εκεί που γεννήθηκε η Δημοκρατία δεν θα υπάρχει αντιπολίτευση.
Χωρίς καμία αμφιβολία, η Ελλάδα βαδίζει σε λάθος κατεύθυνση. Πως φτάσαμε, αλήθεια, ως εδώ; Έγιναν τόσα λάθη ή υπήρχε ένα οργανωμένο σχέδιο για την απαξίωση του πολιτικού συστήματος; Πώς έφτασε στο σημείο μια χώρα σαν την Ελλάδα να έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ολιγαρχίας; Και όμως. Όλα σήμερα θα μπορούσαν να είναι αλλιώς. H ιστορική πρόκληση που θα μπορούσε να αλλάξει για πάντα την Ελλάδα ήταν η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.
