Η μετάδοση σχολίων που ειπώθηκαν εκτός αέρα αποτελεί το ναδίρ της ηθικής των ΜΜΕ – Μια ενορχηστρωμένη επίθεση με στόχο τον εκφοβισμό των αγροτών και τη διάλυση των μπλόκων πριν τη συνάντηση στο Μαξίμου
Αυτό που συνέβη με τον αγροτοσυνδικαλιστή Κώστα Ανεστίδη αποτελεί μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ενημέρωσης. Η επιλογή συγκεκριμένων μέσων ενημέρωσης να βγάλουν στη δημοσιότητα ιδιωτικές συνομιλίες και σχόλια που έγιναν «off camera», σε μια στιγμή έντασης και εκτός επίσημης ροής, δεν είναι ρεπορτάζ· είναι μια αισχρή, παρακρατικού τύπου μεθόδευση. Είναι η απόδειξη ότι ένα μέρος του δημοσιογραφικού κόσμου έχει μετατραπεί σε «κοριό» της εξουσίας, με μοναδικό σκοπό να πλήξει το ηθικό των ανθρώπων που παλεύουν στα μπλόκα για την επιβίωσή τους.
Ο χαφιεδισμός ως δημοσιογραφικό εργαλείο
Η ουσία της υπόθεσης Ανεστίδη δεν βρίσκεται στο αν τα σχόλιά του ήταν κομψά ή προκλητικά. Βρίσκεται στην κατάλυση κάθε έννοιας δεοντολογίας. Όταν ένας δημοσιογράφος καταγράφει κρυφά έναν συνομιλητή του σε χρόνο που ο τελευταίος θεωρεί ιδιωτικό και στη συνέχεια το υλικό αυτό «μοντάρεται» και σερβίρεται στην κοινή γνώμη ως είδηση, τότε μιλάμε για καθαρό χαφιεδισμό.
Πρόκειται για μια στημένη παγίδα που αποσκοπεί στη δολοφονία χαρακτήρα. Στόχος δεν ήταν ο Ανεστίδης ως πρόσωπο, αλλά ο αγρότης που τολμά να υψώσει το ανάστημα του. Με αυτόν τον τρόπο, τα συστημικά ΜΜΕ επιχειρούν να τρομοκρατήσουν όποιον συνδικαλιστή σκέφτεται να μιλήσει έξω από τα δόντια, στέλνοντας το μήνυμα: «Προσέχετε, σας ακούμε ακόμα και όταν οι κάμερες είναι κλειστές».
Η επιχείρηση αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης
Η χρονική στιγμή της διαρροής του βίντεο μόνο τυχαία δεν είναι. Λίγα εικοσιτετράωρα πριν από την κρίσιμη συνάντηση της Δευτέρας 19 Ιανουαρίου με τον πρωθυπουργό, η κυβέρνηση χρειαζόταν επειγόντως έναν αντιπερισπασμό. Το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τη Νέα Δημοκρατία να καταρρέει στην ύπαιθρο και τη Μαρία Καρυστιανού να συσπειρώνει την κοινωνική οργή, ανάγκασε τους επικοινωνιολόγους του Μαξίμου να αναζητήσουν έναν «βολικό εχθρό».
Αντί τα ΜΜΕ να αναδεικνύουν την αδιαφορία του κράτους για το κόστος παραγωγής και τον εμπαιγμό με τα καύσιμα, προτίμησαν να ασχολούνται με το αν ένας αγρότης εκνευρίστηκε εκτός αέρα. Είναι η κλασική μέθοδος του κοινωνικού αυτοματισμού: «Δείτε ποιοι είναι αυτοί που κλείνουν τους δρόμους, είναι υβριστές και ακραίοι».
Το τέλος της δεοντολογίας και η απώλεια της εμπιστοσύνης
Η παρέμβαση της ΠΟΕΣΥ, αν και καταδικαστική, μοιάζει με «ασπιρίνη» σε έναν ασθενή που αιμορραγεί. Η ζημιά που προκάλεσαν τα κανάλια στη σχέση δημοσιογράφου-πηγής είναι ανεπανόρθωτη. Ποιος αγρότης, ποιος εργάτης, ποιος πολίτης θα δεχθεί πλέον να μιλήσει σε δημοσιογράφο, όταν ξέρει ότι η «ιδιωτική» του κουβέντα μπορεί να γίνει βορρά στα δελτία των οκτώ;
Η αθλιότητα που βιώσαμε με την περίπτωση Ανεστίδη υπογράφει την καταδίκη των μεγάλων μέσων ενημέρωσης. Όταν η ενημέρωση παύει να είναι έλεγχος της εξουσίας και γίνεται το «δεξί της χέρι» στην καταστολή των κοινωνικών αγώνων, τότε η δημοκρατία βρίσκεται σε κίνδυνο. Οι αγρότες στα μπλόκα της Νίκαιας, του Μπράλου και της Αταλάντης γνωρίζουν πλέον καλά ποιοι είναι απέναντί τους: δεν είναι μόνο τα ΜΑΤ, είναι και οι κάμερες-ρουφιάνοι.
