Η αποκάλυψη-βόμβα της Φιόνα Χιλ για το «κλείσιμο του ματιού» από το Κρεμλίνο το 2019 – Πώς η σύλληψη Μαδούρο το 2026 ανοίγει τον δρόμο για τη θεωρία των «σφαιρών επιρροής» και το τέλος του διεθνούς δικαίου
Μια αποκαλυπτική μαρτυρία από το πρόσφατο παρελθόν έρχεται να ρίξει φως στις σκοτεινές διαδρομές της διεθνούς διπλωματίας, λίγες μόλις ημέρες μετά τη μυστική επιχείρηση των ΗΠΑ για τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο. Η Φιόνα Χιλ, πρώην ανώτερη σύμβουλος του Ντόναλντ Τραμπ, επανέφερε στο προσκήνιο τις υπόγειες διαβουλεύσεις του 2019, αποκαλύπτοντας ότι η Μόσχα είχε προτείνει ένα κυνικό «αλισβερίσι»: την αποχώρηση της Ρωσίας από τη Βενεζουέλα με αντάλλαγμα την ελευθερία κινήσεων στην Ουκρανία.
Σύμφωνα με τη Χιλ, Ρώσοι αξιωματούχοι –με επικεφαλής τον τότε πρέσβη Ανατόλι Αντόνοφ– υπαινίσσονταν επανειλημμένα μια «συμφωνία ανταλλαγής», βασισμένη σε μια σύγχρονη ανάγνωση του Δόγματος Μονρόε. Το Κρεμλίνο φαίνεται πως έλεγε στην Ουάσιγκτον: «Εσείς θέλετε εμάς έξω από την πίσω αυλή σας (Λατινική Αμερική), εμείς θέλουμε εσάς έξω από τη δική μας (Ουκρανία)». Αν και τότε ο Λευκός Οίκος είχε απορρίψει την πρόταση, η σημερινή πραγματικότητα του 2026, με τον Μαδούρο αιχμάλωτο και τον Τραμπ να δηλώνει ότι οι ΗΠΑ θα «τρέχουν» τη Βενεζουέλα, αποδεικνύει ότι η θεωρία των σφαιρών επιρροής έχει επιστρέψει για τα καλά.
«Η δύναμη αποδίδει δίκιο»: Το επικίνδυνο προηγούμενο του 2026
Η Φιόνα Χιλ, μιλώντας στο Associated Press, προειδοποιεί ότι η «αποκεφάλιση» της κυβέρνησης της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ δημιουργεί ένα εθνικά επικίνδυνο προηγούμενο. Όπως τονίζει, η χρήση «φανταστικών επιχειρημάτων» από την κυβέρνηση Τραμπ για τη δικαιολόγηση της επέμβασης, δυσκολεύει πλέον αφάνταστα τους συμμάχους του Κιέβου να καταδικάσουν τις ενέργειες της Ρωσίας στην Ουκρανία ως «παράνομες».
Το Κρεμλίνο, παρόλο που καταδικάζει επίσημα την αμερικανική «επιθετικότητα», στην πραγματικότητα «ενθουσιάζεται» με αυτή την εξέλιξη. Η λογική του «η δύναμη αποδίδει δίκιο» (might makes right) είναι ακριβώς το μοντέλο που επιθυμεί ο Βλαντιμίρ Πούτιν για τον 21ο αιώνα. Αν οι ΗΠΑ μπορούν να συλλαμβάνουν αρχηγούς κρατών στο δυτικό ημισφαίριο επικαλούμενες την εθνική τους ασφάλεια, τότε η Ρωσία αισθάνεται νομιμοποιημένη να πράξει το ίδιο στη δική της περιφέρεια.
Από το Καράκας στη Γροιλανδία: Ο αναθεωρητισμός του Τραμπ
Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο καθώς ο Τραμπ, ενθαρρυμένος από την επιτυχία στη Βενεζουέλα, επαναφέρει την απειλή για κατάληψη της Γροιλανδίας και στρατιωτική δράση κατά της Κολομβίας. Η Χιλ επισημαίνει ότι αυτή η πρακτική διαλύει τη «διεθνή τάξη πραγμάτων που βασίζεται σε κανόνες», οδηγώντας σε έναν κόσμο όπου οι μεγάλες δυνάμεις χαράζουν τα σύνορα κατά το δοκούν.
Ενώ ο Πούτιν τηρεί μια στάση αναμονής χωρίς να σχολιάζει άμεσα την πτώση του Μαδούρο, είναι σαφές ότι η Μόσχα βλέπει στη Βενεζουέλα μια «στρατηγική ευκαιρία». Αν η Ουάσιγκτον αποδεχθεί de facto τη διαίρεση του κόσμου σε σφαίρες επιρροής, το τίμημα για τη Βενεζουέλα μπορεί τελικά να πληρωθεί στο έδαφος της Ευρώπης, με την Ουκρανία να γίνεται το αντάλλαγμα σε μια συμφωνία που η Φιόνα Χιλ είχε χαρακτηρίσει το 2019 ως «παράξενη», αλλά που το 2026 μοιάζει πλέον τρομακτικά εφικτή.
