Όλα τα Δυτικά μέσα και σίγουρα τα ελληνικά μμε εμφανίζουν τον Αλεξάντερ Ντούγκιν ως τον “μέντορα” και “ινστρούχτορα” του Βλ. Πούτιν και σε κάθε περίπτωση στενό συνεργάτη και σύμβουλό του.
Τίποτα απ’ όλα τούτα δεν είναι ο Αλ. Ντούγκιν, τα οποία συνιστούν μια μεθοδευμένη Δυτική προπαγάνδα ή μια “φαντασίωση” που βολεύει τη Δύση.
Ο Αλ. Ντούγκιν δεν είναι καν σύμβουλος του Πούτιν και περιορισμένη σχέση έχει με τον Πρόεδρο της Ρωσίας, με τον τελευταίο να γνωρίζει πιθανότατα τον Αλ. Ντούγκιν περισσότερο από τα βιβλία του και σίγουρα από την αρθρογραφία του.
Ο Αλ. Ντούγκιν είναι ο αντιπροσωπευτικότερος διανοούμενος, φιλόσοφος και θεωρητικός της Ρωσίας που εξέφρασε εδώ και δεκαετίες την ανάγκη στήριξης του Ρώσικου πολιτισμού και του ευρασιατικού προσανατολισμού της Ρωσίας σε αντίθεση με τις Δυτικόστροφες εμμονές. Ο Αλ. Ντούγκιν επίσης έχει ταχθεί υπέρ της συνένωσης όλων των Ρώσικων πληθυσμών με τη “μητέρα πατρίδα”, τόνιζε τη δυνατότητα ”αναγέννησης” της Ρωσίας, υποστήριξε από την πρώτη στιγμή τη Ρωσική επιχείρηση στην Ουκρανία, ενώ συχνά επέκρινε τις “συμβιβαστικές” και “αφελείς”, όπως έλεγε, πλευρές της πολιτικής Πούτιν, ενώ δεν δίσταζε να φτάνει στο σημείο να ισχυρίζεται ότι ο Πούτιν περιβάλλεται από ανθρώπους που υφίσταται ισχυρή αμερικάνικη επιρροή, για να το πούμε κομψά.
Φυσικά δεν μπορεί να αποδοθεί σε λίγες γραμμές η πολυσχιδής και αρκετά ενδιαφέρουσα σκέψη του Αλ. Ντούγκιν ούτε ειδικότερα να αποδοθούν οι πολιτικές και γεωπολιτικές του απόψεις, οι οποίες, μετά τη δολοφονία της κόρης του και λόγω της επικαιρότητάς τους, θα βρεθούν στο επόμενο διάστημα στο επίκεντρο.
Το βέβαιον είναι ότι η δολοφονία της κόρης του Ντούγκιν θα ταράξει τα “καθησυχασμένα” νερά της Ρώσικης πολιτικής, θα ανοίξει συζητήσεις και διεργασίες και ίσως καταστεί, σε μια τόσο κρίσιμη φάση, σημείο καμπής για τις Ρώσικες πολιτικές εξελίξεις, με μεγάλη επίδραση στα τεκταινόμενα στην Ευρώπη και τον κόσμο.
