Σε μια τηλεοπτική στιγμή που σπάνια βλέπει κανείς στη δημόσια τηλεόραση, ο γενικός γραμματέας της ΟΛΜΕ, Ανδρέας Καργόπουλος, εμφανίστηκε στην εκπομπή «Συνδέσεις» της ΕΡΤ και χωρίς περιστροφές ανέδειξε τις πραγματικές διαστάσεις της υπό συζήτηση αξιολόγησης των καθηγητών, αφήνοντας εκτεθειμένο τον παρουσιαστή Κώστα Παπαχλιμίντζο — όχι μόνο για τις απόψεις του, αλλά και για τον ρόλο που έχει κληθεί να υπηρετεί.
Ο κ. Καργόπουλος υπερασπίστηκε την εκπαιδευτική ιδιότητα με σαφήνεια και παρρησία, λέγοντας ότι «η δουλειά του εκπαιδευτικού δεν κρίνεται από τη δημοφιλία του – όπως ακριβώς ούτε και η δουλειά ενός δημοσιογράφου». Η φράση-παρομοίωση ήταν μόνο η αρχή.
Όταν ο Παπαχλιμίντζος αποτόλμησε να τοποθετήσει τον δημοσιογράφο… σε ανώτερο ηθικό βάθρο από τον καθηγητή, λέγοντας πως «αν ένας εκπαιδευτικός δεν είναι καλός, μπορεί να πάρει στον λαιμό του παιδιά», ο γ.γ. της ΟΛΜΕ του αντέτεινε ένα μάθημα επαγγελματικής ευθύνης:
«Και ο δημοσιογράφος μπαίνει σε χιλιάδες σπίτια και έχει τεράστια ευθύνη για όσα λέει».
Όμως η στιγμή που έφερε πραγματικά αμηχανία στο πλατό της κρατικής τηλεόρασης ήταν όταν ο Καργόπουλος αποφάσισε να μιλήσει χωρίς προσχήματα για την ποιότητα της δημόσιας τηλεόρασης και τη λογική της “τηλεθέασης” ως κριτήριο αξιολόγησης.
«Δεν είναι τα νούμερα της ΕΡΤ που σας κάνουν καλό δημοσιογράφο. Έχετε ακροαματικότητα 7%-8%; Αν είναι έτσι, η διοίκηση θα έπρεπε να σας είχε κόψει. Αυτή η λογική είναι επικίνδυνη», τόνισε – και το στούντιο πάγωσε.
Ο Παπαχλιμίντζος, εμφανώς αιφνιδιασμένος, δεν κατάφερε να δώσει ουσιαστική απάντηση. Το μόνο που ψέλλισε ήταν ότι ο συνομιλητής του «πέρασε το σαββατοκύριακο του για να μάθει αυτές τις ατάκες» – δείχνοντας τη ρηχότητα της αντίδρασής του μπροστά σε μία αποστομωτική αλήθεια.
Το ερώτημα που γεννιέται, όμως, είναι άλλο:
Με ποια κριτήρια επιλέγονται παρουσιαστές στην ΕΡΤ; Ποιος αξιολογεί την ποιότητα, τη δημοσιογραφική επάρκεια, τη γνώση, τον σεβασμό στη δημόσια αποστολή που οφείλει να υπηρετεί η ΕΡΤ; Ή μήπως αρκεί η κομματική στήριξη και η επικοινωνιακή “πειθαρχία”;
Ο Ανδρέας Καργόπουλος, χωρίς να το επιδιώξει, προσέφερε αυτό που λείπει από τα δημόσια πάνελ: μια υπενθύμιση ότι η ευθύνη δεν είναι μόνο για όσους δουλεύουν στην τάξη, αλλά και για όσους εκπέμπουν μέσα από κρατικά μικρόφωνα.
Δείτε το βίντεο:
