Του Βασίλη Σκουρή
Κάποια πρώτα συμπεράσματα από την επίθεση του Ταγίπ Ερντογάν στον έλληνα πρωθυπουργό – επίθεση που επειδή είναι (για δεύτερη φορά) σε προσωπικό επίπεδο, δύσκολα επαναφέρει τη… συμφιλίωση:
Πρώτο, είναι σαφές πως ο τούρκος πρόεδρος έχει εσωτερικά προβλήματα και αποφάσισε, λίγο πριν τις εκλογές, να παίξει παιχνίδι της εξαγωγής τους.
Δεύτερο, είναι φανερό πως εκμεταλλεύεται την ανάγκη των αμερικανονατοϊκών να εντάξουν πλήρως την Τουρκία στη στρατηγική τους έναντι της Ρωσίας και ευρύτερα στην περιοχή και επιχειρεί – όχι με την τακτική του «δεδομένου» – να κερδίσει τα περισσότερα που μπορεί. Η θεωρία της «συνοχής του ΝΑΤΟ» στην περιοχή, που επικαλείται η Αθήνα έναντι της Άγκυρας και ο επιδιαιτητικός ρόλος των αμερικανών συμμάχων (την Ευρώπη την… ξεχάσαμε), αποτελούν «θερμοκήπιο» της τουρκικής επιθετικότητας!
Τρίτο, είναι αδιανόητο το Μαξίμου να χρησιμοποιεί την πολιτική έναντι της Τουρκίας για εσωτερικές πολιτικές επιδιώξεις. Στόχος της χώρας δεν μπορεί να είναι να… τσατίσει την Τουρκία για να συσπειρώσει την ακροδεξιά της και να αφήνει αιχμές για την αντιπολίτευση. Στόχος δεν μπορεί παρά να είναι η δημιουργία των συνθηκών για έναν ουσιαστικό διάλογο που θα οδηγήσει στη Χάγη για τη διαφορά που η Αθήνα εκτιμά ότι υπάρχει μεταξύ των δυο χωρών, την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και των θαλασσίων ζωνών. Αντί αυτού, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχειρεί να κερδίσει χρόνο, παραπέμποντας την αντιμετώπιση των προβλημάτων στο απώτερο μέλλον, αν και αυτό είναι σε βάρος της χώρας, όπως αποδεικνύεται με τα συνεχή θέματα που η Άγκυρα προσθέτει στο τραπέζι!
Τέταρτο, η βεβαιότητα για «ήσυχο καλοκαίρι» καλό είναι να μην υπάρχει πια! Η προσωπική επίθεση Ερντογάν σε Μητσοτάκη, η αύξηση των μεταναστευτικών ροών, ο ανταγωνισμός για τα μάτια της Ουάσιγκτον και του ΝΑΤΟ, η καθέλκυση νέου ερευνητικού σκάφους, προϊδεάζουν για ένταση μεταξύ των δυο χωρών, που κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος πως θα είναι ελεγχόμενη!
