Του Νίκου Σαρίδη
Σοβαρά μιλάτε τώρα;
Πόσο μικρός είναι ο κόσμος… Δεν το είχα πάρει χαμπάρι αμέσως, καθώς μάλλον προσπέρασα το όνομα του νέου «μπροστινού» του Κασιδιάρη, οπότε την επομένη που στάθηκα λίγο παραπάνω στο κοσμοϊστορικό γεγονός στράβωσε ελαφρώς το στόμα μου…
Το 1991, που λέτε, υπηρετούσα τη μαμά πατρίδα στο Στρατολογικό Γραφείο Καστοριάς. Μία ημέρα, λοιπόν, είχε έρθει να τον γνωρίσουμε κι από κοντά ένας ανθρωπάκος μ’ ένα μουστακάκι σαν ποντικοουρίτσα, που ήταν τότε –δεν θυμάμαι καλά τον βαθμό– συνταγματάρχης ή αντισυνταγματάρχης. Ήταν διοικητής σε μία μονάδα στο Κωσταράζι και τον συνδράμαμε (οι μόνιμοι του Γραφείου δηλαδή, όχι εγώ) σε στρατολογικά θέματα. Συνοδευόταν από μία υπάλληλό του –το θυμάμαι και το δικό της όνομα, αλλάδεν έχει σημασία, δεν μου φταίει σε τίποτα η γυναίκα… Μαζεμένος έως ντροπαλός ο Χατζηλιάδης, σ’ ένα Γραφείο όπου μάλιστα ήταν ο ανώτερος όλων (ταγματάρχης ο διευθυντής του Στρατολογικού). Πώς τον φαντάζεστε; Ε, καμία σχέση!
Πώς να το πω… Αν ήθελες, ρε παιδί μου, να πας να πάρεις την Πόλη (λέμε τώρα), θα το έκανες σε μέρα που ο Χατζηλιάδης θα είχε αναρρωτική ή θα πήγαινε τη μαμά του στην τράπεζα να ενημερώσει το βιβλιάριό της. Ούτε γι’ αξιωματικός ωνίων που λέγαμε και στον στρατό δεν σ’ έπειθε το συγκεκριμένο αγόρι…
Πιάσαμε, θυμάμαι, κουβέντα με τον τύπο, πώς είστε τι κάνετε, ποιος καλός άνεμος σας έφερε στην Καστοριά και τέτοια. Έτσι, κάτι να λέμε, για να μην καθόμαστε σαν κούτσουρα,. Στο τέλος βρεθήκαμε και πατριώτες, αμφότεροι Βυρωνιώτες (από τη Νέα Ελβετία αυτός, όπως μου είχε πει, γι’ αυτό ίσως και να μου ‘μεινε το όνομα και η φάτσα). Αλλά δεν τον συμπόνεσα, τότε, γι’ αυτό. Ηταν η κοψιά, από πάνω μέχρι κάτω, που σου έκανε κάτι. Τον έβλεπες και σου ερχόταν να τον κεράσεις ένα χαμόμηλο και μια άπαχη «Αγελαδίτσα». Σαν παλαίμαχος ιεροψάλτης ή κάτι τέτοιο.
Είχα να το ακούσω, που λέτε, το όνομα Δημήτρης Χατζηλιάδης, αλλά και να δω τη συγκεκριμένη μούρη, 32 χρόνια. Ωσπου τώρα διαβάζω –και βλέπω συγχρόνως τη φωτογραφία στα σάιτ– ότι είναι αρχηγός του κόμματος «Ελληνες» και ότι ο Λιάκος ο Κασιδιάρης κατεβαίνει, λέει, υποψήφιός του. Εάν αυτός, όμως, είναι πρόεδρος που δίνει εντολές στον Κασιδιάρη, εγώ είμαι ο Δαλάι ο Λάμα και με προσκυνάει όλο το Θιβέτ.
** Το κείμενο του Νίκου Σαρίδη δημοσιεύτηκε στη σελίδα του στο fb
