Τρία Μνημόνια για την Ελλάδα, πακτωλός χρημάτων για το Κίεβο με ελληνική υπογραφή και χωρίς τόκους ή εγγυήσεις
Η ΠΥΘΙΑ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ
Σοβαρά πολιτικά ερωτήματα εγείρονται από τη σύγκριση ανάμεσα στη μεταχείριση που επιφύλαξαν οι δανειστές στην Ελλάδα και στη χρηματοδότηση που αποφασίστηκε για την Ουκρανία, με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να συνυπογράφει άτοκο δάνειο προς το Κίεβο, την ώρα που η ελληνική κοινωνία παραμένει δεσμευμένη από τα βάρη των τριών Μνημονίων.
Τρία Μνημόνια και μακροχρόνια δέσμευση της Ελλάδας
Στην Ελλάδα υποβλήθηκαν τρία Μνημόνια, τα οποία συνοδεύτηκαν από σκληρούς όρους, αυστηρές εγγυήσεις, επιτόκια και μακροχρόνια επιτήρηση. Το αποτέλεσμα είναι ότι η χώρα παραμένει δεμένη με τις υποχρεώσεις της έως το 2115, με τους Έλληνες πολίτες να εργάζονται επί δεκαετίες για την αποπληρωμή των δανειστών.
Η περίοδος των Μνημονίων άφησε βαρύ κοινωνικό και οικονομικό αποτύπωμα, με περικοπές, φορολογική πίεση και απώλεια εισοδημάτων, στο πλαίσιο μιας χρηματοδότησης που κάθε άλλο παρά άτοκη ή χωρίς εγγυήσεις ήταν.
Άτοκο δάνειο στην Ουκρανία με ελληνική υπογραφή
Την ίδια στιγμή, η Ουκρανία λαμβάνει άτοκο δάνειο, χωρίς να επιβαρύνεται με τόκους και χωρίς τις εγγυήσεις που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, σε μια απόφαση που φέρει και την υπογραφή της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Πρόκειται για έναν πακτωλό χρήματος, ο οποίος βαρύνει και τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.
Η χρηματοδότηση αυτή παρουσιάζεται ως στήριξη προς την Ουκρανία, ωστόσο δημιουργεί εύλογες συγκρίσεις με το πώς αντιμετωπίστηκε η Ελλάδα σε περίοδο βαθιάς κρίσης, όταν κάθε ευρώ συνοδευόταν από αυστηρούς όρους και μακροχρόνιες δεσμεύσεις.
Δύο μέτρα και δύο σταθμά στη χρηματοδότηση
Η αντίθεση είναι σαφής: η Ουκρανία λαμβάνει άτοκη χρηματοδότηση χωρίς εγγυήσεις, ενώ η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα καθεστώς αποπληρωμών που εκτείνεται μέχρι τον επόμενο αιώνα. Η σύγκριση αυτή ενισχύει την αίσθηση ότι εφαρμόζονται δύο μέτρα και δύο σταθμά, ανάλογα με τη γεωπολιτική συγκυρία και τις προτεραιότητες των δανειστών.
Το γεγονός ότι η Ελλάδα συμμετέχει στη χρηματοδότηση αυτή, ενώ οι πολίτες της συνεχίζουν να επωμίζονται τα βάρη των Μνημονίων, τροφοδοτεί πολιτική και κοινωνική δυσαρέσκεια, καθώς επαναφέρει το ερώτημα για το ποιοι πληρώνουν τελικά το κόστος των ευρωπαϊκών αποφάσεων.
